بساطته دارا است و از امير المؤمنين است :
« كمال توحيده نفى الصفات عنه »
چنانچه صفات سلبيّه هم چون عدم و فقدان است و در ذات او عدم راه ندارد لذا سلب مىشود .
[ سوره الحج ( 22 ) : آيه 62 ]
ذلِكَ بِأَنَّ اللَّهَ هُوَ الْحَقُّ وَ أَنَّ ما يَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ هُوَ الْباطِلُ وَ أَنَّ اللَّهَ هُوَ الْعَلِيُّ الْكَبِيرُ ( 62 )
اين نصرت مؤمنين و خذلان كفار و مشركين براى اين است كه خداوند او است حق ، و محققا كسانى را كه مىخوانند از غير از خدا اوست باطل ، و محققا خداوند على است كبير است .
(
ذلِكَ
) : اشارهء بآيات قبل كه خداوند انبياء و مؤمنين را نصرت و غلبه عنايت مىفرمايد و كفار و مشركين را مخذول و منكوب مىكند علتش اين است كه .
(
بِأَنَّ اللَّهَ هُوَ الْحَقُّ
) : بعضى گفتند : يعنى ذو الحق است ، بعضى گفتند :
كسانى كه اهل ايمان هستند أهل حق هستند . لكن حق يكى از اسامى ذات است اشاره بمقام واجب الوجودى هميشه بوده و هست نه اول دارد نه آخر ثابت است كه گفتيم :
اسامى ذات سه است ، هو اشاره به مقام غيب الغيوبى است ممكن پى بذات اقدسش نمىبرد چون محدود است پى به غير محدود نمىبرد ، اللَّه اشاره بذات مستجمع كمالات و منزه از جميع عيوب و نواقص . حق اشاره بمقام واجب الوجودى است و بقيهء أسماء الهيه أسماء صفات است .