در مقابل دشمنان دين نه از روى كبر و نخوت و خودپسندى و افتخار باشد .
قُلْ هِيَ لِلَّذِينَ آمَنُوا فِي الْحَياةِ الدُّنْيا
لام اختصاص است يعنى اصل خلقت اينها براى مؤمنين است و كفار و مخالفين كه بهرهبردارى ميكنند بطفيل اينها است و الّا قابليت كوچكترين نعمت را ندارند و سرّ استفاده آنها از جهت معاشرت و مخالطة با اهل ايمان است و چون روز قيامت از هم جدا ميشوند
وَ امْتازُوا الْيَوْمَ أَيُّهَا الْمُجْرِمُونَ
يس آيه 59 ، به قدر خردلى از اينها به آنها افاضه نميشود لذا ميفرمايد
خالِصَةً يَوْمَ الْقِيامَةِ
ديگر مشاركت با آنها ندارند .
كَذلِكَ نُفَصِّلُ الْآياتِ لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ
البته جهال تصور ميكنند كه تمام بشر در اين امور مشتركند بلكه خود را مقدم ميدانند و علماء و صلحاء و مؤمنين را كلّ بر جامعه ميشمارند .
[ سوره الأعراف ( 7 ) : آيه 33 ]
قُلْ إِنَّما حَرَّمَ رَبِّيَ الْفَواحِشَ ما ظَهَرَ مِنْها وَ ما بَطَنَ وَ الْإِثْمَ وَ الْبَغْيَ بِغَيْرِ الْحَقِّ وَ أَنْ تُشْرِكُوا بِاللَّهِ ما لَمْ يُنَزِّلْ بِهِ سُلْطاناً وَ أَنْ تَقُولُوا عَلَى اللَّهِ ما لا تَعْلَمُونَ ( 33 )
بگو اى نبىّ اكرم ( ص ) اينست و جز اين نيست كه پروردگار من حرام فرمود كارهاى زشت قبيح را آنچه قبحش ظاهر است و آنچه از قبايح باطنيه است و از معاصى الهيه و از ظلم و تعدى بناحق و اينكه شرك بياوريد به خدا چيزى را كه خداوند نازل نفرموده به او دليل و برهانى و اينكه بگوئيد بر خدا چيزى را كه نميدانيد .
قُلْ
خطاب بپيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم است كه به اين كفار و مشركين بفرمايد
إِنَّما حَرَّمَ رَبِّيَ الْفَواحِشَ
انّما از ادات حصر است يعنى محرمات الهى منحصر است بفواحش جمع فاحشه بمعنى كارهاى زشت قبيح كه در نظر هر عاقلى قبح و زشتى