است از مال و منال و جاه و منصب و مطابق آنچه در زمين است هم در خارج زمين مثل كرات جويه هم دارا باشند و تمام آنها را فدا دهند كه از عذاب نجات يابند از آنها پذيرفته نخواهد شد در روز قيامت و از براى آنها است عذاب دردناك .
مسئله فدى در باب جهاد مذكور است كه اگر مسلمين از كفار اسير گرفتند حق دارند آنها را استرقاق نمايند لكن اگر آنها چيزى بر طبق قرارداد امام ( ع ) دادند يا ديگرى داد كه آنها آزاد شوند پذيرفته مىشود لكن در قيامت قبول نخواهد شد و اين قضيه فرضيه آن هم فرض محال زيرا كفار در قيامت مالك فلسى نيستند
وَ لَقَدْ جِئْتُمُونا فُرادى كَما خَلَقْناكُمْ أَوَّلَ مَرَّةٍ
انعام آيه 94
لِمَنِ الْمُلْكُ الْيَوْمَ لِلَّهِ الْواحِدِ الْقَهَّارِ
مؤمن آيه 16 .
إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا
اختصاص اين حكم بكفار براى اين است كه مؤمنين داراى چيزى هستند كه آنها را از عذاب قيامت نجات دهد و آن ايمان است بخصوص اگر مقرون باعمال صالحه هم باشد .
لَوْ أَنَّ لَهُمْ
لو امتناعيه است زيرا محال است كافر مالك باشد
ما فِي الْأَرْضِ جَمِيعاً
ماء موصوله عموم دارد بخصوص بقرينه جميعا آنچه را كه در باطن زمين است از جواهرات و معادن و فلزات و آنچه كه در سطح زمين است از نباتات و جمادات و حيوانات و جبال و مزارع و انهار و بيوتات و قصور و اعتباريات از سلطنت و رياست و جاه و منصب و رتبه و مقام ( و مثله معه ) و مثل آنچه در زمين است كه مقرون شود با آنچه در زمين است كه فرض شود كره ديگرى مثل كره ماه و باشد در او آنچه كه در زمين است .
لِيَفْتَدُوا بِهِ مِنْ عَذابِ يَوْمِ الْقِيامَةِ
اشاره به اينكه هيچ امرى در قيامت براى انسان فائده و ثمره و نتيجه ندارد جز ايمان و عمل صالح بلى اگر اموال را در دنيا در راه الهى صرف نمود آن هم جزو عمل صالح مىشود و موجب نجات ميگردد