5 - در تحصيل علوم دينيه و كمالات علميّه زيرا همه علم بكثرت درس و بحث نيست بلكه تدبّر و تفكر و اجتهاد و استنباط لازم دارد
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 220 ]
فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ وَ يَسْئَلُونَكَ عَنِ الْيَتامى قُلْ إِصْلاحٌ لَهُمْ خَيْرٌ وَ إِنْ تُخالِطُوهُمْ فَإِخْوانُكُمْ وَ اللَّهُ يَعْلَمُ الْمُفْسِدَ مِنَ الْمُصْلِحِ وَ لَوْ شاءَ اللَّهُ لَأَعْنَتَكُمْ إِنَّ اللَّهَ عَزِيزٌ حَكِيمٌ ( 220 )
( « باشد كه فكر كنيد » در امور دنيا و آخرت ، و از تو درباره يتيمان ميپرسند بگو اصلاح كار ايشان بهتر است و اگر با آنان آميزش كنيد پس آنان برادران شما هستند و خدا شخص مفسد را از مصلح ميشناسد ، و اگر خدا بخواهد كار را بر شما سخت مىكند بدرستى كه خداوند عزيز و حكيم است ) (
فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ )
اين قسمت متعلق بجمله ( تتفكرون ) در آيه قبل است و از اينجهت محتمل است كه اين آيه دنباله همان آيه قبل و مجموعا يك آيه باشد چنانچه بعضى گفتهاند گرچه در بعضى مصاحف سه آيه گرفتهاند .
و ظاهرا مراد از تفكر در دنيا و آخرت فكر نمودن در اسرار و حكم امور دنيوى و اخروى است در امر دنيا فكر كند كه غرض الهى از خلقت دنيا و آوردن بشر را در آن چه بوده ؟ آيا براى اين آمده كه چند روزى بخورد و بياشامد و بخوابد و با اين و آن زد و خورد كند و سپس نيست و نابود شود ! يا براى تحصيل كمالات نفسانى و اخلاق انسانى و تأمين سعادت دنيوى و اخروى و رسيدن بفيوضات دائمه الهى و حيات جاودانى به اين دنيا آمده .
و در اين بينديشد كه دنيا دار بقاء نيست بلكه دار زوال و ممرّ سراى ديگر است و انسان بايد در اين حيات چند روزه دنيا سعادت و حيات ابدى آخرت را بدست آورد و در ناگواريهاى دنيا صبور و بردبار باشد و سختىهاى اين زندگى