پاى خر
به فارسى « پاى خر » و در كتب طب سنتى با نامهاى « فرفره » ، « فنجيوون » و « حشيشة السعال » نامبرده شده است . و در اطراف تهران در اراضى بين تهران و دماوند در مزارع حاشيه سد لتيان به آردپشتك معروف است . به فرانسوى
Tussilago
،
Pas d ' ne
،
Bechion
و
Taconnet
و
Herbe de Saint - Quirin
و به انگليسى
Farfara
،
Ass's foot
،
Horse hoof
،
Horse foot
،
, Feal's foot Cough wort
،
Common colt's foot
ناميده مىشود . گياهى است از خانوادهء
Compositae
نام علمى آن
Tussilago farfara L .
مىباشد . اين گياه را در زبان اردو در هند نيز فنجيوون
( Fanjiwun )
نامند .
مشخصات
پاى خر گياهى است چندساله ، قسمت زيرين آن ضخيم ، گوشتى و خزنده است كه از آن تعدادى ساقههاى قائم خارج مىشود . ساقهها به رنگ سفيد پنبهاى ، فلسدار كه رنگ فلس آنها بنفش است . برگهاى آن پهن و نزديك سطح زمين وصل به ريشه ، صفحهء برگ كه به طرف خاك است سفيد پنبهاى و صفحهء فوقانى برگ سبز ، به شكل قلب با كنارههاى موجى و معمولا پس از گل ظاهر مىشوند . گلهاى آن منفرد ، زرد رنگ است و در اوايل بهار ظاهر مىشوند . ساقهء زيرزمينى يا به اصطلاح بيخ يا ريشهء آن تلخ ، تند و خشك شدهء آن بيشتر تلخ و تند است . اين گياه چون برگش شبيه كف