خوراك آنها نيز خيلى كم و محدود است .
در گزارش تجزيهء ديگرى آمده است كه در ريشهء اپيكا مقدار كمى از يك هتروزيد به نام اپيكا كوانين « 1 » و يك اسيد به نام اپيكا كوانيك اسيد « 2 » وجود دارد و به علاوه كمى صمغ و ماده چربى به شكل روغن زيتون نيز از آن جدا شده است .
خواص - كاربرد
ريشهء اپيكا داراى خاصيت مسهلى و قىآور است كه در اثر وجود دو آلكالوئيد امتين و سفلين مىباشد كه هر دو آنها سمّى هستند و مصرف طبيعى و خالص آنها مجاز نيست و بايد به صورت داروى قابل مصرف تهيه شوند . امتين آلكالوئيدى است كه در پوست ريشهء اپيكا وجود دارد . طعم آن تلخ و در آب گرم كاملا محلول و در آب سرد كمى حل مىشود . تقريبا در 50 درجه سانتىگراد ذوب مىشود و به جوش مىآيد . براى تهيهء آن در مقدار كم ، ريشهء اپيكا را نرم كوبيده و با 4 برابر وزن آن الكل 62 درجه مدت چند روز مىخيسانند و با فشار از پارچه گذرانيده و با صافى صاف نموده و تفالهء آن را مجددا در 3 برابر وزن اپيكاى اوليه الكل مىخيسانند و با فشار صاف كرده و از صافى مىگذرانند و دو صافشده را مخلوط كرده تقطير مىنمايند تا الكل آن گرفته شود . محصول به دست آمده را با 4 برابر وزن اپيكاى اوليه آب سرد حل مىكنند و با كاغذ صاف مىنمايند و اين محلول را در گرمخانه خشك مىكنند . گردى كه به دست مىآيد ، امتين طبّى است كه آن را امتين قهوهاى نيز مىنامند . مقدار مصرف از اين امتين به عنوان قىآور تا 2 دسىگرم است ( 2 / 0 گرم ) كه در دو دفعه ميل شود . امتين براى معالجهء اسهال خونى آميبى مفيد است و مصرف مىشود . در هند از ريشهء گياه اپيكا به عنوان قىآور و براى معالجهء اسهال خونى آميبى مصرف مىشود . به علاوه براى آن خاصيت نرمكنندهء سينه و معرّق قايل هستند و به علاوه براى جلوگيرى و بند آوردن خونروى از سينه و بهطور كلى بند آمدن خونريزى نيز تا حدودى مؤثر است .
كاشت و پرورش اين گياه در خاور دور چندان موفق نبوده است و به علاوه مصرف ريشهء آن در چند مورد ايجاد مسموميت كرده است [ تاكاتا كومىنامى ] .
هامش
( 1 ) .Ipeca cuanhine( 2 ) .Ipeca cuanhic acid