اپيكا
در ايران به « اپيكا » معروف است و در كتب طب سنتى نيز با نام « اپيكا » آورده شده است . به فرانسوى
Ipecacuana
يا
Ipecacuanha
و معمولا در كتب فرانسوى مختصر آن را
Ipeca
مىنويسند . و به انگليسى نيز
Ipecacuanha
و
Ipecac
ناميده مىشود .
گياهى است از خانوادهء
Rubiaceae
نام علمى آن
Cephaelis ipecacuanha ( Brot . ) A . Rich .
و مترادف آن
Psychotria ipecacuanha Stokes
مىباشد .
مشخصات
اپيكا گياهى است چندساله ، علفى و بلندى آن در حدود 5 / 0 متر است . برگهاى آن متقابل ، كامل ، بيضى ، نوكتيز با كنارههاى موجى و گلهاى آن سفيد است . ميوهء آن كمى آبدار و پس از رسيدن به رنگ خاكسترى تيره مىشود . ريشههاى آن ضخيم و گوشتدار است . در طب سنتى ريشهء آن مستعمل است . ريشهء اپيكا را كه در فصل باز شدن گل با گياه از زمين خارج مىشود ، پس از تميز كردن جدا كرده و در آفتاب خشك مىكنند ، داراى طعم تلخ و كمى تند و تهوعآور است . رنگ پوستهء خارجى ريشهء خاكسترى و پوشيده از برجستگىهاى حلقوى و معمولا در قطعاتى به طول 10 - 5 سانتىمتر و قطر 5 - 3 ميلىمتر به بازار عرضه مىشود . انواعى از آن در بازار است و بهطور كلى سه نوع آن فروخته مىشود : اپيكاى با برجستگىهاى حلقوى ، اپيكاى مخطّط و اپيكاى موجى كه در خواص دارويى با كمى اختلاف مشابه هستند .