شوره گز
از انواع درخت گز است نام محلى آن در جنوب خراسان و كرمان « گز شاهى » و « شوره گز » و در بلوچستان « باهوگزا » مىباشد . در كتب طب سنتى « اثل » و « اثل » نامبرده مىشود . به فرانسوى
Tamarix oriental
و به انگليسى
Athel tamarisk
و
Desert athel
گفته مىشود . گياهى است از خانوادهء
Tamaricaceae
نام علمى آن
Tamarix aphylla ( L . ) Karst .
و مترادفهاى آن
T . furas Hamilt .
و
T . orientalis Forsk .
و
T . articulata Vahl .
و
Thuja aphylla L .
مىباشد .
مشخصات
درختى است كبود رنگ صاف به بلندى حدود 10 متر . برگهاى آن ريز داراى غلاف و انتهاى آن نوكدار مىباشد . گلهاى آن خوشهاى باريك پرپشت با پايك كوتاه و گالهايى در گرههاى شاخههاى درخت در ابعاد يك نخود ايجاد مىشود .
اين درخت در مصر ، عراق ، عربستان ، ايران ، افغانستان و پاكستان انتشار دارد . در ايران در مناطق خشك و گرمسير جنوب و برازجان ، دالكى ، بوشهر تا جاسك و بمپور و سيستان و بم و طبس مىرويد . چوب آن سفيد و شكننده است و در اين مناطق براى جلوگيرى از پيشرفت شنهاى روان كاشته مىشود .