مىدهد در مىآيد و آنطور كه در مخزن الادويه آمده است در زير سايهء درختان كهنسال انجير بنگال در برخى نقاط ديده شده كه صدها سوار استراحت مىكنند .
برگهاى آن بيضى و كامل و برّاق به طول حدود 25 سانتىمتر است كه اگر بيخ برگ را بشكنند شيرهء سفيد رنگى از آن خارج مىشود .
ميوهء آن بدون دم و در ابعاد يك فندق است . اين درخت بومى هند شرقى است كه در حال حاضر بنگلادش مىباشد . در جنوب ايران نيز مىرويد و از آبادان تا بوشهر و چاهبهار و تيس انتشار دارد . شعرى كه مىگويد درخت مكرزن صد ريشه دارد شايد اشاره به انجير بنگال است كه در كيش و ساير نقاط جنوب ديده مىشود .
تركيبات شيميايى
آزمايشهايى كه در هند به عمل آمده نشان مىدهد كه پوست درخت داراى مادهء عامل هايپوگليسميك « 1 » است كه در الكل اتانول حل مىشود و خوردن آن در كاهش قند در بيمارىهاى قند مؤثر است [ ريد ] .
خواص - كاربرد
ريشههاى آن تونيك است و مخلوط با برگهاى خرد شدهء آن گاهى براى معالجهء استسقا تجويز مىشود [ فوكوو ] .
در فيليپين از خرد شده و كوبيدهء ريشههاى آن براى التيام زخمها استفاده مىشود [ بلانكو و فايدكوئى زمبينگ ] .
در هند از شيرابهء گياه در استعمال خارج براى تسكين درد در موارد روماتيسم و لومباگو بر روى مواضع مىمالند .
دم كردهء پوست گياه را به عنوان قابض و تونيك در موارد اسهال خونى ، اسهال و بيمارىهاى قند تجويز مىكنند . برگهاى خرد شدهء آن به صورت ضماد روى ورم و آبسهها گذارده مىشود . از الياف ريشه در معالجه سوزاك استفاده مىكنند .
از نظر طبيعت طبق رأى حكماى طب سنتى درخت انجير بنگال گرم و تر است و از نظر خواص معتقدند كه خوردن شيرابهء آن گاز و نفخ را تحليل مىبرد و محرك نيروى جنسى است و براى بواسير نافع مىباشد . اگر شيرابهء تازهء آن را صبحها قبل از طلوع
هامش
( 1 ) .Hypoglycemic Principles