انجير بنگال
در جنوب ايران با نامهاى محلى « لول » « 1 » ، « لور » « 2 » و « مكرزن » و در جزيرهء خارك « ليل » و در جزيرهء كيش « لير » شناخته مىشود . به فارسى « انجير بنگال » گويند و در كتب طب سنتى فارسى با نامهاى « بژ » و « اثاب » آمده است . به فرانسوى
Figuier des banians
و
Figuier des Indes
و
Figuier de Bangale
و به انگليسى
Banyan
و
Banyan tree
گفته مىشود . درختى است از خانوادهء
Moraceae
بعضى از گياهشناسان در
Urticaceae
طبقهبندى مىكنند . نام علمى آن :
Ficus bengalensis L .
يا
Ficus benghalensis L .
و مترادف آن
Urostigma bengalensis Gasp .
مىباشد . سابقا آن را
Ficus indica L .
مىناميدند .
مشخصات
درختى است عظيم كه داراى شيرابهء كائوچوكى است . از انشعابات و ساقههاى هوايى آن ريشههاى هوايى خارج شده و به زمين مىرسد و در آن فرو مىرود و ساقههاى جديدى از درخت را ايجاد مىكند ، به طورى كه پس از چندين سال درخت به صورت تالار وسيعى سرسبز با ستونهاى متعدد كه سقف آن را تاج درخت تشكيل
هامش
( 1 ) .Lul( 2 ) .Lur