خواص - كاربرد
الف ) كاربرد آن در نواحى خاور دور كه در منابع امريكايى آمده است :
از روغن دانهء گياه براى معالجهء بيمارىهاى پوستى استفاده مىشود و در برخى مآخذ آمده است كه ماليدن آن براى روماتيسم نيز نافع است . روغن آن داراى خاصيت ضدعفونىكننده و پاككنندهء چرك است [ واناستىنيس - كروزمان ] . از گرد ريشهء خشك خردشدهء درخت و پوست ساقهء آن براى رفع خارش استفاده مىشود [ واناستىنيس - كروزمان ] .
از پوست درخت براى سقط جنين مىخورند [ گررو ] . تمام قسمتهاى مختلفهء درخت اعم از دانه يا برگ يا پوست همه قىآور هستند [ هاو ] . از تمام قسمتهاى گياه به عنوان سم ماهى براى صيد ماهى استفاده مىشود .
ب ) كاربرد آن در هند كه در منابع علمى هندى منعكس است :
در هند از دانهء گياه در استعمال خارجى براى معالجهء بيمارىهاى پوستى استفاده مىشود . روغن دانهء آن براى درمان ناراحتىهاى جلدى ، جرب و هرپس بر روى مواضع ماليده مىشود . از پوست تازهء ساقهء درخت در استعمال داخلى براى درمان بواسير خونى استفاده مىشود . از برگهاى درخت به صورت ضماد روى زخمهايى كه كرم زده است گذارده مىشود . از شيره و عصارهء ريشهء درخت براى بستن زخمهاى فيستولى و سوراخشده و همچنين براى پاك كردن جراحتهاى متعفن و بد استفاده مىشود . در استعمال داخلى از عصارهء ريشهء مخلوط با هموزن آن شير نارگيل و آب آهك براى معالجهء سوزاك استفاده مىشود .
پ ) در منابع طب سنتى ايرانى :
در داخل دانهء درخت مغز آن شبيه مغز فندق كه دو قسمت مىشود وجود دارد كه داراى مقدار زيادى روغن بسيار تلخ است . برگ و شكوفهء درخت نيز تلخ هستند .
دانهء آن چون خشك شود ، مغز داخل آن جدا شده و اگر دانه را حركت دهند در اثر حركت مغز در داخل آن صدا مىدهد و به اين دليل است كه در بعضى مدارك طب سنتى آن را سنگ ذكر كردهاند .
از نظر طبيعت طبق نظر حكماى طب سنتى گرم و خشك است و برخى سرد و خشك گفتهاند . از نظر خواص معتقدند كه ورمها را تحليل مىبرد و خونريزى را قطع مىكند و اگر نصف مغز دانهء آن با چند دانه قرنفل ساييده و خورده شود براى تسكين درد قولنج باد و گاز و نفخ خيلى مؤثر است . اگر دانهء آن را با شير انسان ساييده و شياف