و برگهاى آن مركب ، داراى 7 - 5 برگچه بيضى سبز كه خيلى دير مىريزد و تا اواسط زمستان روى درخت مىماند . گلهاى آن خوشهاى شل و سفيدرنگ كه معمولا محور گلها از كنار برگها يعنى از محل تقاطع دمبرگ با ساقه ظاهر مىشود . ميوهء آن داراى غلاف كوچك و كمى دراز مانند باقلا مىباشد كه اغلب يك دانه و بندرت 3 - 2 دانه در آن قرار دارد . اين درخت در سرتاسر هند در كنار رودخانهها بخصوص در سواحل درياها و همچنين در چين ، جاوه ، استراليا و بهطور كلى در سرتاسر سواحل از جنوب چين تا پولينزيا مىرويد .
تركيبات شيميايى
در روغن تازهء دانهء آن مادهء كارانجين « 1 » يافت مىشود كه در روغن بىحركت جدا شده و تهنشين مىشود .
در كارانجين مادهء پونگامول « 2 » وجود دارد كه به نظر مىرسد متعلق به گروه هايدروكسىفلاوون « 3 » ها باشد [ رانگاسوامى - سشادرى ] . در مواد جامدى كه پس از چند روز ماندن روغن خام از روغن جدا شده ، بهنيك اسيد مشخص شده است [ مانجونات - رائو ] . از پوست ريشهء درخت كه يك داروى ضد عفونى است ، مادهء متبلورى را آقاى رانگاسوامى « 4 » جدا كرده كه نام آن را كانوجين « 5 » گذارده است . اين ماده به مقدار كمى در پوست ساقه نيز يافت مىشود .
در گزارش علمى ديگرى در مورد تركيبات شيميايى گياه چنين آمده است : در تخم گياه در حدود 36 - 27 درصد يك نوع روغن چرب تلخ و مقدار كمى اسانس روغنى فرّار وجود دارد و اضافه شده كه علاوه بر روغن ثابت در تخم آن سه نوع مادهء متبلور به نامهاى كارانجين ، پونگامول و گلابرين « 6 » وجود دارد و كارانجين مادهء مؤثر و عامل عمدهء آن است كه خواص شفابخش روغن دانه مربوط به آن است . مادهء عامل تلخ دانه براى شفاى انواع زيادى از بيمارىهاى پوستى مؤثر است .
هامش
( 1 ) .Karangin( 2 ) .Pongamol( 3 ) .Hydroxyflavone( 4 ) .Rangaswami( 5 ) .Kanujin( 6 ) .Glabrin