شيرينبيان
در بوشهر و بهطور كلى در فارس « مهك » و ريشهء آن را « بيخمهك » و در اطراف تهران و شمال ايران شيرينبيان و در كرمان « متكى » و در اصفهان « ميجو » و « مژو » گويند . در كتب طب سنتى با نام « سوس » و ريشهء آن را « اصل السوس » مىنامند .
به فرانسوى
Reglisse
و به انگليسى
Licorice
و
Liquorice
و
Liquorish
نامند .
گياهى است از خانوادهء
Leguminosae
. چند گونه از آن در ايران مىرويد كه نامهاى علمى آنها عبارتاند از :
1 .
Glycyrrhizia glabra L .
و مترادف آن
G . hirsuta L .
اين گونه داراى واريتههاى مختلفى است كه يكى از آنها به نام
G . glabra var typica Reg . et Herd .
بهطور كلى در منطقهء مديترانه در آرال ، افغانستان و در ايران مىرويد . در ايران در تمام نواحى شمال و جنوب و مشرق و شمال غرب مىرويد از جمله در آذربايجان غربى ، اطراف تبريز ، كرمان ، پل جاجرود ، منجيل در كنار سفيدرود ، هريرود ، اراك ، لرستان و در خراسان بين شيروان و بجنورد و مراوهتپه ديده مىشود .
2 .
Glycyrrhizia echinata L .
كه در مناطق غرب و شمال ايران در جنگلهاى جلگهاى گيلان و مازندران و بندر گز و در آذربايجان و اراك ديده مىشود .
3 .
Glycyrrhizia glandulifera Waldst . Kit
و مترادف آن
G . glabra var glandulifera Reg . Herd .
كه در خراسان بين بجنورد و مراوهتپه مىرويد . انواع شيرينبيان در افغانستان ، سوريه و به حد وفور در مجارستان ، در جنوب روسيه ، تركيه