1 - 7 - مقدمه
نياز بشر به پيشگيرى ، كنترل و درمان بيمارىها اگر چه در رشد علوم پزشكى مؤثر بوده است ، ولى بشر ناگزير براى پاسخگويى به نيازهاى در حال رشد به تكنولوژى مدرن روى آورد و اين الزام موجب آثار جانبى گوناگونى شد كه حتّى در برخى موارد سلامت بلندمدت و ميانمدت آدمى را با خطر جدى مواجه كرده است . طب مدرن به دليل پيشرفتها ، به جداسازى جنبههاى فيزيولوژيك ، روانى و اجتماعى پيشگيرى و درمان بيمارىها ، دامن زده است و تخصّصى شدن روزافزون آن ، مىتواند عامل اين جداسازى باشد . ازاينرو امروزه تمايل زيادى جهت بازگشت به روشهاى پزشكى سنّتى و مكمّل و يكپارچه ديدن جنبههاى فوق و طرح درمانهاى همهجانبهى زيستى ، روانى و اجتماعى مشاهده مىشود .
طب سنّتى « 1 » شامل مجموعهى اعمال ، رويكردها ، علوم و باورهاى مختلف بهداشتى است كه با استفاده از داروهاى گياهى ، حيوانى يا معدنى ، در جهت حفظ سلامتى ، پيشگيرى ، تشخيص و درمان بيمارىها به كار مىروند . طب سنّتى واژهاى جامع است كه علاوه بر سيستمهاى طبى شناخته شده مثل طب چينى ، هندى ( آيورودا ) و يونانى - عربى « 2 » شامل اشكال مختلف بومى آن در هر نقطه از دنيا نيز مىشود . در كشورهايى كه سيستم اصلى طبى آنها بر پايهى طب آلوپاتى « 3 » ( طب رايج ، مدرن ، غربى ) است يا در كشورهايى كه طب سنّتى
هامش
( 1 ) -Traditional medicine( 2 ) -Unani - arabic medicine؛ طب سنّتى ايران هم در اين دسته قرار مىگيرد .
( 3 ) -Allopathic medicine