تخطي إلى المحتوى الرئيسي

درمان با گياهان از نظر طب قديم و جديد با تصاوير گياهان ( فارسى ) — صفحة 204

مساهمون:

ص٢٠٤
225 سعتر بري
Thymus Serpyllum
پونه صحرائى 88 - پونهء صحرائى در كتاب‌هاى گياه‌شناسى و طب قديم و تلفظ جديد كلمهء پونه را به سه نوع پونه مىگويند كه مشابه و قريب به يكديگر مىباشند . مكان روييدن : در سراشيبىهائى كه در مقابل آفتاب باشند ، چراگاهها ، اطراف جنگلها و نزديك لانهء مورچه مىرويد .

اوصاف و مشخصات آن :

گياهى است كه ارتفاع آن به ( 20 ) سانتيمتر مىرسد . شاخه‌هايش گسترده و فراوانند ، برگهايش كوچك و مقابل يكديگر قرار دارند و بيضوى شكل مىباشند و مستقيما و گاهى با شاخه‌هاى كوتاه از شاخه مىرويند ، گلهايش كوچك بطور مجموعى بر سر آن قرار دارند و داراى رنگ بنفشه مىباشند اين گياه داراى يك بوى عطرى مخصوص و لطيفى است . قسمت طبى آن : شاخه‌هاى آنكه گل داشته باشند در ماه : تير و شهريور مصرف طبى دارد . مواد فعال آن : روغنى فرار دارد كه حاوى ( 50 % ) مادهء تيمول مىباشد كه پاك‌كننده است .

قسمت طبى آن :

1 - از خارج : اگر كيسه‌اى را از گياه تازهء پونه پر و گرم كنند و آن را از طرف راست بالاى شكم بگذارند دردهاى كيسهء صفرا را تسكين مىدهد نيز مىتوان پونهء خشك را در ميان كيسه ريخت و آن كيسه را در ميان آبجوش فرو برد ،