امام صادق عليه السّلام بدينوسيله خواستند بيان كنند كه خويشاوندى با پيامبر صلّى اللّه عليه و آله اگر توأم با انجام فرايض و تكاليف دينى نباشد ، سودى براى آنان نخواهد داشت . بلكه اين نسبت مسئوليت آنان را سنگينتر خواهد ساخت .
ام حميده مادر امام موسى كاظم و همسر امام صادق عليه السّلام از اين حال امام در شگفت بوده كه چگونه امام به هنگام وفات نيز از اين فريضهى بزرگ غفلت نداشته است و هرگاه اين حال امام را بهياد مىآورده ، مىگريسته است .
از كارهاى عجيب امام در ساعت رحلتش آنكه دستور داد براى تمام خويشاوندان نزديكش صله و تحفهاى فرستاده شود و حتى براى حسن افطس مبلغ هفتاد دينار فرستاد . سالمه كنيز و خدمتكار آن حضرت پرسيد : چگونه به مردى كه با دشنه و خنجر به شما حمله آورده و قصد قتل شما را داشته است ، چنين مبلغى عطا مىفرماييد ؟
امام در پاسخ فرمود : مىخواهى مشمول اين آيهى قرآن نباشم كه فرمود :
« وَ الَّذِينَ يَصِلُونَ ما أَمَرَ اللَّهُ بِهِ أَنْ يُوصَلَ وَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ وَ يَخافُونَ سُوءَ الْحِسابِ . »
: ( و آنان كه فرمان خدا را در مورد صلهى رحم و دلجويى از خويشاوندان اجرا مىكنند و از خدايشان مىترسند و از محاسبهى بدفرجام بيمناكند ) .
اى سالمه ! خداوند بهشت را بيافريد و بوى آن را بسيار خوش و مطبوع گردانيد كه از فاصلهاى به مسافت دو هزار ساله به مشام مىرسد ؛ ليكن عاق و كسى كه قطع رحم كرده ، بوى آن را احساس نمىكند و درنمىيابد . اين وصيت امام نيز بيانگر اهميت صلهى رحم است و رفتار خود امام هم اينگونه بوده كه با ارحامش پيوند داشته و حتى با آنان كه با او بريده و به قصد كشتنش به طرف او حمله كرده بودند به طريق نيكو رفتار كرد و مبلغى صله فرستاد و به راستى كه اين خلق و خوى انبياء اولياست .