بيست و پنج شوال نيز مشهور است .
همچنين نويسندگان و تاريخدانان شيعه متفقا اعتقاد دارند كه والى مدينه از سوى منصور عباسى ، امام صادق عليه السّلام را بهوسيلهى زهر مسموم و شهيد كرده است و « كفعمى » در « مصباح » روايت كرده كه امام با انگورى زهرآگين مسموم و شهيد شده است . در اين ميان برخى محققان اهل سنت نيز شهادت امام را بوسيلهى زهر ، روايت كردهاند كه از جمله مؤلفان « اسعاف الراغبين » ، « نور الابصار » ، « تذكرة الخواص » و « الصواعق المحرقه » را مىتوان نام برد .
لحظهى شهادت
امام صادق عليه السّلام در آخرين لحظات حيات كه مرگ را نزديك ديد ، دستور داد كه تمام خانواده و خويشان نزديكش بر سر بالينش جمع گردند و پس از آنكه همهى آنان در كنار امام حاضر شدند ، چشم بگشود و بهصورت يكايك آنها نظر افكند و فرمود :
« ان شفاعتنا لا تنال مستخفا بالصلوة » [ بحار الانوار ، ج 82 ، ص 236 ]
اين وصيت امام دليل آن است كه در آيين اسلام ، نماز جايگاهى مهم دارد ، بهگونهاى كه امام در آخرين لحظههاى زندگى از ميان هزاران مسأله فقط نماز را سفارش مىكند و اين نيست جز اينكه امام صادق عليه السّلام هادى امت و پاسدار دين است و نماز از اين ديدگاه از اهميت فراوانى برخوردار مىباشد .
راز اينكه امام خويشاوندان نزديكش را به نماز سفارش مىكند ، آن كه مردم از او انتظار ارشاد و راهنمايى دارند ؛ پس تبليغ و توصيهى اين فريضه از زبان آنان مؤثرتر است . نكتهى دوم آنكه نزديكان امام و منسوبان عترت نپندارند كه به علّت قرابت و داشتن نسبت با پيامبر از شفاعت او و اوصياى گرامىاش بهرهمند خواهند بود ، هرچند كه در عمل به برخى احكام سهلانگار باشند .