1 -
هُوَ اللَّهُ الْخالِقُ :
اوست خدايى كه آفريننده ( انبوه سلولها ) است .
2 -
الْبارِئُ :
خدايى كه جداكننده ( سلولها ) است .
3 -
الْمُصَوِّرُ :
خداوند پيكرسازى كه به اين سلولها صورت انسان مىدهد .
6 - نفخ روح ،
در نهايت جنين آفرينش ديگرى به خود مىگيرد
« ثُمَّ أَنْشَأْناهُ خَلْقاً آخَرَ »
( مؤمنون / 14 ) ( 10 - 2 ) . بعد خلقت ديگرى در جنين محبوس در رحم به وجود آورديم و حقيقت ديگرى در او ايجاد نموديم و روحى را كه مايه وصول او به كمالات و معنويات است ، در او پديد آورديم . جنين انسان در روند رشد خود با جنين جانوران ديگر شباهت دارد . براى مثال جنين انسان و ميمون حتى تا چند هفته پيش از تولد آنقدر شبيه به هم هستند كه فقط يك متخصص مىتواند آنها را از هم تميز بدهد ؛ ولى در مراحل بعدى رشد خلقت ديگرى به خود مىگيرد و از بقيه متمايز مىشود ( 3 ) .
« فَتَبارَكَ اللَّهُ أَحْسَنُ الْخالِقِينَ » :
به اين شكل خداى شايان خلاقيت بهترين آفريدگاران است » ( سورهى مؤمنون ، آيه 14 ) ( 10 - 2 ) . خدايى كه اين تحولات به ارادهى قاهر او جامهى عمل به خود مىپوشد ، بلند پايه و خير و بركتش با دوام است و فقط ذات متعال اوست كه سزاوار تعظيم و تكريم مىباشد و بس !
نتيجهگيرى :
آيات فوق يكى از نمونههاى اعجاز علمى قرآن است . در زمانى كه هيچكس از كالبدشكافى و جنينشناسى اطلاعى نداشت و ابزارى براى اين كار موجود نبود ، قرآن كريم از مراحل رشد جنين در شكم مادر خبرهايى مىدهد كه طب و تشريح پيشرفته امروز توانسته به آن دست يابد . بنا بر ديدگاه قرآن ، خلقت انسان از خاك شروع مىشود سپس وارد مرحله دوم كه مخلوط آب و خاك است و بعد از آن گل خالص و سپس بعد از تغييراتى به صورت خشك درآمده آماده پذيرش روح مىشود ( 8 ) . در همه مراحل ، اين قدرت و نفوذ ارادهى الهى است كه پيوسته هر عنصر را به عنصر ديگر و هر مرحله را به مرحله ديگر پيوند مىدهد و هربار خلق نوينى مراد بوده است ( 6 ) . قرآن براى اولين بار پرده از آميختگى نطفه انسان برمىافكند و اين مطلب هرچند از نظر رويانشناسان تا قرن نوزدهم ميلادى پوشيده مانده بود ؛ ولى براى مفسران قرآن بخشى از اين حقيقت يعنى تركيب نطفه از منى مرد و آب رحم آن آشكار بود . قرآن مجيد براى اولين بار از آويزندگى