زيتون از منظر قرآن ، احاديث و طب
طاهره سليمى « 1 » ، ليلى شهبازى ، مهسا خداياريان
شهناز مجاهد ، محمد حسن دهقانپور ، محمد على نيكخوى
زيتون با نام علمى
Olea europaea
شامل بيستگونه درخت از خانواده
Oleacea
مىباشد . اين گياه از حوزه درياى مديترانه ، شمال آفريقا ، جنوب شرقى آسيا ، شمال تا جنوب چين ، اسكاتلند و شرق استراليا پراكندگى داشته است ، معروفترين گونه شناختهشده اين گياه زيتون اروپايى است كه ميوه آن از دوران باستان براى تهيه روغن زيتون و خوردن خود گياه استفاده مىشده است .
وجود كنايات فراوان در اشعار قديمى مناطق سوريه و يونان درباره اين ميوه نشانگر آن است كه بومى نواحى فوق مىباشد . زيتون از قديمىترين درختان شناختهشده در جهان مىباشد و همچنين رمز جهانى صلح و وحدت كبوترى با شاخه زيتون در منقار است .
حوزه اصلى كشت زيتون مربوط به مناطق سواحل درياى مديترانه است . باور بر آن است كه زادگاه اصلى زيتون دو هزار سال قبل از ميلاد در فينيقيه بوده است و سپس از آنجا به غرب ( اروپا و افريقا ) و شرق ( افغانستان و ايران ) آورده شده است .
زيتون در حدود 600 سال پيش همزمان با مهاجرت گروهى از كردان كرمانجى از منطقه حلب سوريه به رودبار در شمال ايران آورده شد . اين در حالى است كه ناصر خسرو در سفرنامه خود از وجود زيتون در طارم سخن گفته است .
در قرآن كريم هفت مورد اشاره به اين ميوه وجود دارد كه به شرح زير مىباشد :
- قسم به انجير و زيتون ( التين / 1 )
- و در آن دانههاى فراوان رويانديم و انگور و سبزى زياد و زيتون و نخل فراوان و باغهاى پردرخت و ميوه و چراگاه ( مومنون / 20 )
- و نيز درخت زيتون و انار را آفريد كه از جهتى تفاوت دارند ( انعام / 141 )
هامش
( 1 ) .Email : salami - tahere @ yahoo . com