با استرس و حوادث استرسزاى زندگى ، انگيزههاى ناگهانى و اقدام به خودكشى در زنان بيشتر از مردان ديده مىشود .
پژوهشگر ، با هدف توصيف ساختار و ماهيت تجارب گذشته افرادى كه اقدام به خودكشى كردهاند ، بر آن شد ، تحقيقى تحت عنوان " تجارب استرس و تاثير مذهب " انجام دهد .
روش بررسى :
اين پژوهش از نوع كيفى است . زيرا تعيين كيفيت و كميت احساسات انسانى مشكل است و تحقيق كيفى به نظر مىرسد متد مؤثرى نسبت به تحقيق كمى براى بررسى اين واكنشهاى احساسى مىباشد . با توجه به اينكه پديده مورد مطالعه در اين پژوهش ، تجارب انسانى مىباشد ، از روش پديدهشناسى
( Phenomenology )
استفاده شده است .
منبع اطلاعات ، زنانى بودند كه خودكشى را بطور آگاهانه تجربه كرده و جهت مراقبت و درمان در بخش مسمومين بيمارستان نور و على اصغر و بخش سوختگى و مراقبتهاى ويژه بيمارستان موسى كاظم ( ع ) در شهر اصفهان بسترى بودند . معيار پذيرش : زنانى كه خودكشى را بطور آگاهانه براى اولين بار تجربه كرده و منبع اطلاعات براى پژوهش بودند ، تمايل به شركت در مطالعه داشتهاند و همچنين قادر به در اختيار قرار دادن اطلاعات مورد نظر بودند و از طرفى خودكشى نيز در آنها محرز گرديده بود .
روش نمونهگيرى در مطالعه حاضر براساس روش مبتنى بر هدف
Purposive ( sampeling )
بوده است . جمعآورى اطلاعات تا زمانى كه محقق به اشباع اطلاعاتى برسد ، ادامه يافت . در پايان تعداد شركتكنندگان در پژوهش 10 نفر بودند . روش گردآورى داده ها مصاحبه و مكالمه ژرف و عميق بوده است .
پس از اخذ مجوز لازم ، اقدامات اوليه و رعايت ملاحظات اخلاقى ، نحوه انجام و اهداف مطالعه براى شركتكنندگان توضيح داده شد و سپس اقدام به مصاحبه و ضبط آن گرديد .
نمونهگيرى از تاريخ 1 / 7 / 1383 الى 30 / 10 / 1383 به طول انجاميد . مدت هر مصاحبه از 30 الى 65 دقيقه طول كشيد . محقق براى راحتى و احساس امنيت مصاحبهشونده ، با توافق فرد