ارتكاب معاصى نتيجه پشيمانى است و چنين تركى قطعا سلامت و بهداشت روان را تضمين مىنمايد . خداوند بندگان خود را به توبه تشويق مىنمايد و مىفرمايد :
« قُلْ يا عِبادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلى أَنْفُسِهِمْ لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعاً »
( زمر / 53 )
بگو اى بندگان من بر خود اسراف و ستم كردهايد از رحمت خداوند نااميد نشويد كه خداوند همه گناهان را مىآمرزد . اين آيه از اميدبخشترين آيات قرآن در مورد گناهكاران است كه اينگونه صريح روى صحبت با نادمين داشته و خود آيهاى محكم براى نقش توبه در كاهش اضطراب و تنش روانى است ، زيرا تعبير ( يا عبادى ) آغازگر لطفى است از پروردگار كه خداوند با مهربانى خاصى از بندگان گناهكار خود مىخواهد از رحمت پروردگار مايوس نشود . اگر بندهاى عاصى و طاغى بود و به فكر توبه نيفتاد تمام زندگى او با معصيت و نافرمانى خداوند مىگذرد و كسى كه از ذكر و ياد خدا روىگردان باشد .
زندگى سختى خواهد داشت و هرگز آرامش در خود احساس نمىكند ، زيرا خداوند مىفرمايد
« أَلا بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ »
عمل پشيمانى و توبه بايد به زودى انجام شود . كسى كه توبه اش را به تاخير بيندازد ، خطر او را تهديد مىكند ، معاصى قلبش را تيره مىنمايد و يا ممكن است مهلتى براى توبه قبل از مرگ پيدا نكند . توبه كامل آثار و رسوبات گناه را بهطور كلى از روح و جان مىشويد . گناهان در درون انسان تغيراتى بوجود مىآورند وقتى روى هم انباشته شدند به كلى قلب را سياه نموده و راهى براى درك مسائل معنوى باقى نمىگذارد .
قلبى كه مملو از گناه است نه تنها از ذكر حق لذت نمىبرد بلكه عبادت براى او سنگين و دشوار است . توبه و انابه هرگاه با شرايط خاص انجام شود وسيلهاى قاطع براى جدا شدن زندگى گذشته و آغاز زندگى جديد است .
نتايج و پيشنهادها :
احساس گناه سبب احساس كمبود و اضطراب در انسان مىشود و اين احساس به بروز عوارض بيمارىهاى روانى منجر مىگردد . رواندرمانى - در چنين مواردى - به موضوع تغيير ديدگاههاى بيمار درباره اعمال گذشته وى كه مسبب احساس گناه هستند ، توجه مىكند . بيمار در اين حالت از ديدگاه جديدى به اعمال خود مىنگرد ، به طورى كه ديگر دليلى براى احساس گناه و نقص خود نمىبيند . درنتيجه سرزنش وجدانش