قرار مىگيرند . هويت ، استقلال و امنيت آنها در خطر مىافتد و مستعد اضطراب مىگردند و موجب اختلال و بىنظمى در تعادل روانى مىشود ( 10 ) و افراد براى حفظ محدوده قلمرو كه استرس ناشى از تهاجم را كاهش مىدهد عكسالعمل نشان مىدهند از جمله :
الف ) دفاع از قلمرو : اين رفتار ممكن است در مقابل يك تهاجم يا در اثر يك تهديد احتمالى بروز كند تا از تهاجم به محدوده قلمرو پيشگيرى شود ، مثل يك رفتار سمبليك نوشتن اسم روى در منزل ، استفاده از علامت پاركينگ خصوصى ، يا كشيدن حصار در اطراف ديوارهاى منزل و نشانههاى چهره ، مثل خيره نگاهكردن كه حاكى از مالكيت فردى است .
ب ) اجازه ورود به قلمرو : در اين رفتار ، فرد امكان ورود به قلمرو را با فراهم كردن شرايطى ايجاد مىكند . مثل اينكه قبل از ورود در مىزنيد يا با كارت شناسايى وارد كتابخانه مىشويد .
ج ) كنارهگيرى و انزواطلبى : در اين رفتار ، فرد براى حفظ محدوده قلمرو از تماس فيزيكى اجتناب مىكند يا محلى را براى حفظ امنيت و استقلال داخلى به خود اختصاص مىدهد . گاهى افراد براى حفظ محدوده خانگى از ديگران كنارهگيرى مىكنند . كنارهگيرى ممكن است جسمى يا روحى باشد . كنارهگيرى جسمى ، مثل حفاظت از خود در برابر صداهاى ناهنجار يا حركات ناموزون ، كنارهگيرى روحى در مورد افرادى است كه از حضور در جمع احساس آرامش نمىكنند .
د ) توسعه قلمرو : يك محدوده ، زمانى نياز به گسترش پيدا مىكند كه در آن احتياج به حفاظت « خودمختارى » بيشتر احساس مىشود و شامل افزايش فضاى فيزيكى مثل زمان جنگ و بمباران افراد برخى از شهرها ، در مناطق حومه خانه مىخرند يا داشتن فرزند بيشتر براى دوران سالمندى و موقعيت اجتماعى مىشود .
ه ) تعامل مسالمتآميز : وقتى ورود به محدوده قلمرو با رعايت مقررات يا با توجه به طرح قبلى باشد ، حالت تدافعى كمتر مىگردد . مثل مراجعه به كتابخانه در ساعت مقرر .
اهميت قلمرو در پرستارى :
پزشكان و پيراپزشكان بايد با اطلاع از جو فرهنگى جامعه خود و نيز با آشنايى با دين و فرهنگ و اعتقادات مردم جامعه خود ، آداب ورود به قلمرو افراد را