بخش پنجم معرفى يك گياه دارويى مفيد به جاى كورتيزون براى معالجهء رماتيسم حاد
در سال 1946 ميلادى ، دانشمندان پزشكى با تجسسات و تحقيقات متعددى دريافتند كه در مبتلايان به رماتيسم ، قسمت قشر غدد فوق كليه « 1 » ضخيم شده و عملكرد آن تا اندازهاى دچار وقفه مىشود . بنابراين گفتند از همان جايى كه درد شروع شده بايد از همانجا هم در رفع آن كوشيد . در نتيجهء همين فكر ، كندال و هنش در سال 1947 ، ترشح قسمت قشر غدد فوق كليه را كه بعدها به نام كورتيزون معروف شد ، در اقسام رماتيسم تجويز كردند اما چون داروى مزبور بسيار گرانقيمت بود و ناچار براى معالجهء كامل يك بيمار در مدت يك سال مىبايست 14000 حيوان را بكشند تا كورتيزون تهيه شود و اين
هامش
( 1 ) . غدد فوق كليه داراى دو قسمت متمايز از يكديگر است : قسمت قشرى و قسمت مركزى . قسمت قشرى مادهاى بنام كورتين و قسمت مركزى مادهاى به اسم آدرنالين ترشح مىكند هركدام از اين دو ماده آثار و خواص حياتى متعدد و مهمى در بدن انسان و حيوانات دارد .