بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي لَهُ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ وَ لَهُ الْحَمْدُ فِي الْآخِرَةِ وَ هُوَ الْحَكِيمُ الْخَبِيرُ ( 1 ) يَعْلَمُ ما يَلِجُ فِي الْأَرْضِ وَ ما يَخْرُجُ مِنْها وَ ما يَنْزِلُ مِنَ السَّماءِ وَ ما يَعْرُجُ فِيها وَ هُوَ الرَّحِيمُ الْغَفُورُ ( 2 ) الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي لَهُ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ همه ستايش مر خدايراست كه مر او راست آنچه در آسمانها و آنچه در زمين است به اين معنى كه اين همه نعمت دنيوى از جمله نعمتهاى الهىاند و حمد بازاى آن لازم است وَ لَهُ الْحَمْدُ فِي الْآخِرَةِ و مر او راست جميع ستايش در سراى آخرت به اين معنى كه آنچه در آن سراست نيز همه نعمت منعم حقيقى است و حمد در برابر آن متحتم و واجبست وَ هُوَ الْحَكِيمُ الْخَبِيرُ و اوست محكم‌كار دانا ببواطن و بظواهر اشياء چون نعم اخروى را واسطه نيست كه حمد بالمجاز به او راجع گردد بنا برين در اينجا تقديم جار و مجرور نمود تا افادهء حصر كند بخلاف نعم دنيوى كه بنا بر تحقق واسطه حمد بحسب ظاهر انحصار بجناب مقدس الهى ندارد لهذا تقديم جار و مجرور در باب آن عالم ننمود يَعْلَمُ ما يَلِجُ فِي الْأَرْضِ ميداند آنچه را كه فرو ميرود در زمين از آبها و گنجها و ميتها وَ ما يَخْرُجُ مِنْها و آنچه بيرون آيد از زمين از چشمه‌ها و نباتات وَ ما يَنْزِلُ مِنَ السَّماءِ و آنچه فروز