و من سورة الاعراف :
[ سوره الأعراف ( 7 ) : آيات 1 تا 2 ]
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
المص ( 1 ) كِتابٌ أُنْزِلَ إِلَيْكَ فَلا يَكُنْ فِي صَدْرِكَ حَرَجٌ مِنْهُ لِتُنْذِرَ بِهِ وَ ذِكْرى لِلْمُؤْمِنِينَ ( 2 )
ابن عباس گويذ :
« المص »
قسم اقسم اللّه به ، يعنى خذاى - تعالى - به آن قسم ياذ مىكنذ .
عطا گويذ : ثناء خذاست كى خوذ را به آن ثنا مىگويذ . ابو صالح از ابن عبّاس روايت كنذ كى نامى است از نامهاء خذاى - تعالى . روايتى ديگر از ابن عبّاس آنست كى « انا اللّه أفضل » .
قتادة گويذ : نامى از نامهاء قرآنست ؛ و گفتهاند : نام سورة است . مجاهذ گويذ : حروف در اوّل سور فواتح افتتح اللّه بها كتابه ، يعنى گشايشهاست كى خذاى - تعالى - كتاب خوذ را گشاده كرده 1882 است به آن . شعبى گويذ : فواتح اسماء اللّه إذا وصلتها كانت اسما ، يعنى گشايش نامهاء خذاى - تعالى - است چون آن را بهم پيوندند نامى از نامهاء خذاست ؛ و گفتهاند : يعنى « انا اللّه الصّادق » منم خذاى راست گوى . محمّد كعب گويذ : الف از « احد » است و از « اوّل » و « آخر » و لام از « لطيف » است و ميم از « مجيد » و « ملك » است و صاد از « صادق » و « صمد » و « صادق الوعد » و « صانع المصنوعات » ست و محلّ آن رفع است بابتدا ( 389 ) و كتاب خبر آنست گوييا گفت : « المص حروف كتابي است كى به تو فرستاذهاند » ؛ و گفتهاند : كتاب خبر ابتدايى مضمر است ، اى : هذا كتاب .
« فَلا يَكُنْ 1883 فِي صَدْرِكَ حَرَجٌ مِنْهُ »
در دل خوذ هيچ ضيق مياور از قرآن ، يعنى دل تنگ