نكنيد كه من پيش ازين ، سخن بيم به شما رسانيده بودم !
29 -
ما يُبَدَّلُ الْقَوْلُ لَدَيَّ وَ ما أَنَا بِظَلَّامٍ لِلْعَبِيدِ .
سخن من نزد من به نيكبختى و بدبختى بندگان بدل نمىشود و من هرگز بندگان خود را ستمگار نباشيم .
30 -
يَوْمَ نَقُولُ لِجَهَنَّمَ هَلِ امْتَلَأْتِ وَ تَقُولُ هَلْ مِنْ مَزِيدٍ .
آن روز ( كه مردم را به دوزخ افكنيم ) گوئيم آيا پر شدى ( اى دوزخ ) ؟ و مىگويد : آيا نيز هست ؟
31 -
وَ أُزْلِفَتِ الْجَنَّةُ لِلْمُتَّقِينَ غَيْرَ بَعِيدٍ .
و بهشت را براى پرهيزكاران به نزديك آورند نه دور !
32 -
هذا ما تُوعَدُونَ لِكُلِّ أَوَّابٍ حَفِيظٍ .
به آنها گويند : اين است آنچه كه به بازگرداننده و نگهدارنده فرمان خدا وعده داده شده بود .
33 -
مَنْ خَشِيَ الرَّحْمنَ بِالْغَيْبِ وَ جاءَ بِقَلْبٍ مُنِيبٍ .
آن كسى كه از عذاب خدا مىترسد و با دلى گراينده بسوى او مىآيد .
34 -
ادْخُلُوها بِسَلامٍ ذلِكَ يَوْمُ الْخُلُودِ .
به آنها گويند ، درآئيد در آن سراى به درود و آزادى ، كه آن روز روز جاودانى است .
35 -
لَهُمْ ما يَشاؤُنَ فِيها وَ لَدَيْنا مَزِيدٌ .
آنان راست آنچه خواهند در بهشت و نزد ما از خواسته آنها نيز بيشتر هست .
36 -
وَ كَمْ أَهْلَكْنا قَبْلَهُمْ مِنْ قَرْنٍ هُمْ أَشَدُّ مِنْهُمْ بَطْشاً فَنَقَّبُوا فِي الْبِلادِ هَلْ مِنْ مَحِيصٍ .
چه بسيار كسان كه پيش از ( اين كافران ) ما آنان را تباه كرديم كه از اينها زورمندتر بودند و در زمين و شهرهاى دور رفتند ! بنگريد ، آيا هيچ از مرگ رستند ؟ و پناهى يافتند ؟
37 -
إِنَّ فِي ذلِكَ لَذِكْرى لِمَنْ كانَ لَهُ قَلْبٌ أَوْ أَلْقَى السَّمْعَ وَ هُوَ شَهِيدٌ .
در آن سخن ، پند و يادآورى است براى كسى كه دلى زنده دارد ، و يا گوش شنونده دارد و او براى دريافت آن در جاى خود آماده است « 1 » .
38 -
وَ لَقَدْ خَلَقْنَا السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ وَ ما بَيْنَهُما فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ وَ ما مَسَّنا مِنْ لُغُوبٍ .
ما آسمانها و زمين و آنچه ميان آنها است در شش روز آفريديم و به ما خستگى و ماندگى نرسيد .
39 -
فَاصْبِرْ عَلى ما يَقُولُونَ وَ سَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ قَبْلَ طُلُوعِ الشَّمْسِ وَ قَبْلَ الْغُرُوبِ
پس ( اى محمّد ) ، شكيبا باش بر آنچه ( دشمنان ) مىگويند و پيش از طلوع آفتاب و پيش از غروب خداى را ستايش ( نماز ) كن .
40 -
وَ مِنَ اللَّيْلِ فَسَبِّحْهُ وَ أَدْبارَ السُّجُودِ .
و بخشى از شب خدا را ستايش ( نماز ) كن و پس از نماز هنگام شب ، به وقت دميدن بامداد نيز نماز بام كن .
41 -
وَ اسْتَمِعْ يَوْمَ يُنادِ الْمُنادِ مِنْ مَكانٍ قَرِيبٍ .
گوش فرادار ( اى محمّد ) آن روزى را كه آوازدهنده آواز دهد ( منادى ندا كند ) از جائى سخت نزديك .
هامش
( 1 ) - در اين آيه بعضى مفسران قلب را بمعنى عقل دانستهاند كه در زبان عرب متداول بوده است .