سزد از خداوند كريم و رحيم كه چون بندهء مؤمن گويد : ( اعوذ باللّه من الشّيطان الرّجيم ) ، در حال او را از دشمن عصمت دهد
( إِنَّهُ لَيْسَ لَهُ سُلْطانٌ )
و هنگام مرگ به بهشت بشارت دهد
( وَ أَبْشِرُوا بِالْجَنَّةِ )
و فردا به بهشت قرب رساند و بىواسطه و بىترجمان سلام و تحيّت بنده گويد :
( سَلامٌ قَوْلًا مِنْ رَبٍّ رَحِيمٍ )
هر آن بندهاى كه همه او را خواند و او را داند ، او هم در همه حال او را نوازد و كار او سازد كه :
( من كان للّه كان اللّه معه )
.
[ آيات 128 - 106 ]
تفسير لفظى
106 -
مَنْ كَفَرَ بِاللَّهِ مِنْ بَعْدِ إِيمانِهِ إِلَّا مَنْ أُكْرِهَ وَ قَلْبُهُ مُطْمَئِنٌّ بِالْإِيمانِ وَ لكِنْ مَنْ شَرَحَ بِالْكُفْرِ صَدْراً فَعَلَيْهِمْ غَضَبٌ مِنَ اللَّهِ وَ لَهُمْ عَذابٌ عَظِيمٌ .
هركس به خدا كافر شود پس از ايمان آوردن ، مگر كسى كه بيم داشته باشد و مجبور شود سخن بر ناپسند دل بر زبان آرد ، ليكن كسى كه دل به كفر فراداده ، بر ايشان خشمى از خداوند و عذابى است دردناك .
107 -
ذلِكَ بِأَنَّهُمُ اسْتَحَبُّوا الْحَياةَ الدُّنْيا عَلَى الْآخِرَةِ وَ أَنَّ اللَّهَ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الْكافِرِينَ .
اين ( خشم خداوند ) به آن سبب است كه آنان دنيا را بر آخرت برگزيدند و خداوند كافران را رهبرى نمىكند .
108 -
أُولئِكَ الَّذِينَ طَبَعَ اللَّهُ عَلى قُلُوبِهِمْ وَ سَمْعِهِمْ وَ أَبْصارِهِمْ وَ أُولئِكَ هُمُ الْغافِلُونَ .
آنان كسانى هستند كه خداوند بر دلشان نهاد ( تا حقّ ناشناخته آيد ) و بر گوشهايشان ( تا حقّ ناپذيرفته آيد ) و بر چشمهايشان ( تا حقّ ناديده آيد ) و اينانند غافلان و بازماندگان از راه نجات .
109 -
لا جَرَمَ أَنَّهُمْ فِي الْآخِرَةِ هُمُ الْخاسِرُونَ .
به راستى كه ايشان در جهان ديگر زيانكارانند !
110 -
ثُمَّ إِنَّ رَبَّكَ لِلَّذِينَ هاجَرُوا مِنْ بَعْدِ ما فُتِنُوا ثُمَّ جاهَدُوا وَ صَبَرُوا إِنَّ رَبَّكَ مِنْ بَعْدِها لَغَفُورٌ رَحِيمٌ .
پس آنگاه ، خداوند كسانى را كه هجرت كردند ( و از خانومان و شهر ببريدند ) بعد از آن رنجها كه كشيدند ، پس از آن ( در راه خدا ) جهاد كردند و شكيبائى نمودند ، همانا خداى تو ( اى محمّد ) بعد از آن همه كارها ، بخشندهء مهربان است .
111 -
يَوْمَ تَأْتِي كُلُّ نَفْسٍ تُجادِلُ عَنْ نَفْسِها وَ تُوَفَّى كُلُّ نَفْسٍ ما عَمِلَتْ وَ هُمْ لا يُظْلَمُونَ
فردا كه ( روز رستاخيز آيد ) هر كافرى از خودش داورى مىكند ( و حجّت و عذر مىآورد كه ما پيغام نشنيديم ) و در آن روز هركس را آنچه كرده است پاداش و كيفر دهند و آنان ستم نخواهند ديد ( و از سزاى كسى نكاهند ) .
112 -
وَ ضَرَبَ اللَّهُ مَثَلًا قَرْيَةً كانَتْ آمِنَةً مُطْمَئِنَّةً يَأْتِيها رِزْقُها رَغَداً مِنْ كُلِّ مَكانٍ فَكَفَرَتْ بِأَنْعُمِ اللَّهِ فَأَذاقَهَا اللَّهُ لِباسَ الْجُوعِ وَ الْخَوْفِ بِما كانُوا يَصْنَعُونَ .
خداوند شهرى را مثل زد كه آرام و امن بود ( از شرّ ستمگران ) روزى مردم آن از هر سو به فراوانى مىآمد ، پس به نعمتهاى خداوند كافر شدند ( كفران نعمت كردند ) خداوند به آنها جامهء گرسنگى و بيم و نگرانى پوشانيد به سبب كارهائى كه مىكردند ! ( آن شهر مكّه بود ) .
113 -
وَ لَقَدْ جاءَهُمْ رَسُولٌ مِنْهُمْ فَكَذَّبُوهُ فَأَخَذَهُمُ الْعَذابُ وَ هُمْ ظالِمُونَ .
به ايشان پيغمبرى از خودشان آمد كه او را دروغزن دانستند ، پس عذاب الهى آنان را فراگرفت درحالىكه ستمگر و گناهكار بودند .
114 -
فَكُلُوا مِمَّا رَزَقَكُمُ اللَّهُ حَلالًا طَيِّباً وَ اشْكُرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ إِنْ كُنْتُمْ إِيَّاهُ تَعْبُدُونَ .
( پس اى مردم ) بخوريد از آنچه خداوند بشما روزى حلال و پاكيزه داد و او را سپاسگزار باشيد اگر او را مىپرستيد !
115 -
إِنَّما حَرَّمَ عَلَيْكُمُ الْمَيْتَةَ وَ الدَّمَ وَ لَحْمَ الْخِنْزِيرِ وَ ما أُهِلَّ لِغَيْرِ اللَّهِ بِهِ فَمَنِ اضْطُرَّ غَيْرَ باغٍ وَ لا عادٍ فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ .
همانا بر شما حرام است مردار و خون و گوشت خوك و آنچه بنام بت نه بنام خدا كشته و ذبح شده ، پس هركس مجبور و بيچاره شود به خوردن آنها بىآنكه گزافكار و افزونجوى باشد ، خداوند آمرزنده و بخشنده و مهربان است .