توصيف سلوك پيامبر اكرم صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم و على عليه السّلام در برابر خدا و خلق
[ 175 ] معاوية بن وهب به نقل از امام صادق عليه السّلام مىگويد كه فرمود : از روزى كه خداوند پيامبر اكرم صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم را به پيامبرى برانگيخت تا هنگامى كه جان او را ستاند براى فروتنى در برابر خدا هرگز تكيه زده چيزى نخورد ، و هرگز در مجلسى همنشين او دو زانوى حضرت عليه السّلام را نديد ، و هرگز با كسى دست نداد كه دست خود را از دست او كشد مگر اينكه آن فرد خود مبادرت به دست كشيدن نمايد ، و هرگز بدى را با بدى جبران نكرد ، چه ، خداوند مىفرمايد : ادْفَعْ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ السَّيِّئَةَ . . . « 1 » ، و او نيز چنين مىكرد ، و هرگز سائلى را رد نكرد ، اگر چيزى داشت مىبخشيد و گر نه مىفرمود : خدا به تو بدهد ، و هرگز به حساب خدا نبخشيد و تعهّد نكرد مگر آنكه خداوند آن را پذيرفت و تأييد كرد ، و اگر بهشت را هم به كسى مىبخشيد خداوند آن را مىپذيرفت و تأييد مىكرد . امام صادق عليه السّلام در ادامه فرمود : پس از او برادرش على - سوگند به آنكه جان او را ستاند - تا هنگام خروج از دنيا هرگز حرام نخورد ، و به خدا سوگند اگر دو مسأله براى او پيش مىآمد كه هر دو طاعت از خداوند عزّ و جلّ بود ، او بدان يك روى مىآورد كه براى بدنش