فى الزينه « 1 »
بوذ كه روى كسى دايم سرخ بوذ و تبشها بردميده بوذ و آن را اكر اندر نيابذ بجذام باز كردذ نعوذ بالله « 2 » . اكنون به اول كار بايذ تا خون بركرفته آيذ از قيفال و بسيار بايد بركرفتن و نيز حجامت كند بر ساق و بر قفا ، اكر بدين به نشوذ از هر دو قيفال خون بايذ بركرفتن « 3 » و كريبان بيراهن « 4 » و جبّه فراخ دارذ و سر بسجود سخت دير ندارذ و رك بيشانى بكشايذ « 5 » و رك سر بينى بكشايذ و از كوشتها « 5 » و شيرينيها حذر كند و دايم اين طريفل به كار دارذ . [ صفت طريفلى اين كار را ] « 6 » : هليله زرد دوازده درم سنك هليله سياه هفت درم سنك بليله و آمله از هر يكى
( f . 466 )
بنج درم سنك سنا و شاهترّه از هر يكى شش درم سنك كل سرخ دو درم سنك بنفشهى خشك دو درم سنك تخم كسنى دو درم سنك ، اينهمه را بكوبذ و بروغن بادام بمالذ تا سخت نرم كردذ « 7 » « » و كرد بنشيند « 8 » « » باز با كشمش بكوبذ و جمع كند بدان مقدار كجمع كردذ و به خوردن خوش ايذ ، و بفرمايش تا صابون جامه بكوبذ و به آب تر كند و به روى اندر مالذ و بجاى ماند زمانى نيك تا بمكّد روى را و آن سرخى « 9 » كم شوذ و باز به آب كرم بشويد و باز ديوجه « 10 » را برافكند بر وى « 10 » و از شراب حذر كند و بكرمابه بسيار اندر ايذ و اقراص السعفه به روى « 11 » بمالذ .
[ صفت اقراص السعفه ] « 6 » : زردجوبه « 12 » و مرداسنك و حنا و زريوند و بوست نار
هامش
( 1 ) - ف : باب فى الرينة
( 2 ) - ف : « نعوذ بالله » ندارد
( 3 ) - ف : كرفتن
( 4 ) - ف : پيرهن
( 5 - 5 ) - ف : و از كوشت
( 6 ) - از « م » افزوده شد . در اصل خوانده نمىشود
( 7 ) - ف : نرم شوذ
( 8 - 7 ) - م : و كر دارذ
( 8 ) - ب ه : افزوده . ظ : اعنى نيك جرب . . .
( 9 ) - ف : صرخى
( 10 - 10 ) - ف : برافكند بر روى
( 11 ) - ف : بر روى
( 12 ) - ف : زرچوبه