باب بيستم « 1 » در بيان قانون نگاه داشتن ايشان
به مرتبهاى است كه اگر پدر را از پسر ، و پسر از پدر و مادر سر موى خلاف قانون ببيند بلا توقف برود و غمز كند و خلعت و بخشش بيابد و به كشتن بدهد و باك ندارد .
و از خرد « 2 » و بزرگ چنان مطيع يكديگرند كه يك كار دو بار فرمودن و يك سخن دو بار گفتن نبود .
دريغا اين در مملكتهاى اسلام بايستى !
اگر دوباركارى را فرموده شود و يا گفته شود در قانون درخورد گناه او انتقام مىكنند و رحم نمىكنند از ترس فوت قانون .
هامش
( 1 ) - سها : نوزدهم
( 2 ) - سها : خورد .