مع القصه دو شبانه روز مشغول ضيافتى ملوكانه بود و مورد الطاف ملوكانه گرديد و به بيگلربيگىگرى آذربايجان مسلط گرديد و در تعمير ولايات آن حدود پرداخت . عمارات عاليه بنا كرد . هفتاد هزار تومان خرج عمارات عسكريين نمود . سى و پنجسال عمر نمود . چهارده سال حكمرانى كرد . در سنهء يك هزار [ 270 پ ] و دويست و سيزده درگذشت . در مقبرهاى كه در تحت روضهء عسكريين براى خود از سنگ تراشيده بود مدفون است . بعد از والى حال همه وقت از آن طايفه از نژاد او امير اسمعيل خان و مير كلبعلى خان در ركاب آقا محمد خان در سلك مقربين ارباب سيف انتظام داشت و در عهد خاقان مغفور امير محمد - صادق خان از جملهء اركان دولت و مخاطب حضور بود و كذلك سليمان خان و تيمور خان و غيره از زمرهء امرا و سركردگان سپاه بوده و تا اواسط دولت شاهنشاه مبرور محمد شاه قاجار هم بعض از آنها مصدر خدمات بزرگ بودهاند و بعد از آنها حاجى شهباز خان شاطر باشى و محمود خان در سلك امرا و مقربين و مصدر خدمات عمده بوده و ميباشند و الى زماننا هذا كه سنهء يكهزار و دويست و هشتاد و هفت هجرى است بهيچوجه خيانتى از ايشان ظاهرنشده بلكه روز بروز صداقت و كفايت و جان نثارى مشهود خاص و عام گرديده [ 271 ر ] و خود نگارندهء اوراق را اوقاتى كه در حضرت مرحوم ميرزا آقا خان صدر اعظم در سلك محرمان انتظام داشت مكرر مسموع افتاد كه ميفرمود از روزى كه امراى دنبلى بدولت قاجاريه به خدمت ايستادند الى حال مطلقا مصدر خيانت و خطا واقع نشدهاند و جز صدق و ثبات از اين طايفه كه اصيلترين طوايف ايرانند مشهود
مرآة القاسان يا تاريخ كاشان ( فارسى ) — صفحة 364
مساهمون: عبد الرحيم كلانتر ضرابى ( سهيل كاشانى )
ص٣٦٤