ديباچه
شايد خوانندگانى مىدانند كه ما بتاريخ ارج مىگزاريم و آن را سودمند مىشماريم . در اينجا فرصت آن نيست كه ما از نيكى و سودمندى تاريخ گفتگو كنيم و نيازى هم بچنان گفتگويى نيست .
بتاريخ همه تودههاى جهان ارج مىگزارند ما هم بايد بگزاريم . در اينجا آنچه مىبايد گفت اينست كه ايران كشور ما هنوز تاريخ درستى نمىدارد . هنوز تاريخ درستى براى اين كشور نوشته نشده و به اين زودى هم نوشته نخواهد شد .
براى آنكه در ايران تاريخ درستى باشد بايد در گذشتههاى چند هزار ساله اين توده و كشور روزگار بروزگار جستجوها رود و بررسيها شود و نتيجه آنها بدست آيد ، و نخست يكرشته كتابهاى اينچنانى « كتابهائى كه هر يكى درباره بخشى از تاريخ ماست » نوشته شود و بچاپ رسد و سپس از رويهمرفته آنها تاريخ درستى - در چند جلد -