محوّطهء داخلى هريك از دو اطاق در بناى فرعى بدرازاى 20 / 7 متر و پهناى 50 / 3 متر و بلندى 4 متر بود كه دهليزى مربّع ( اندازهء هر ضلع آن 50 / 3 متر ) بين آن دو قرار داشت و ارتباط بين راهرو سابق الذّكر و اطاقها را تأمين مينمود .
آنچه از اين بنا باقى مانده عبارتست از سه پايهء چارطاقى و قسمتهائى از ديوارهاى سراسرى بناى فرعى - تمام لنگه طاقها و پوشش بنا و ديوارهاى دهليز اطراف چارطاقى و راهرو بين چارطاقى و بناى فرعى فروريخته از ميان رفته است .
در اين مورد نيز ساختمان بنا از سنگ لاشه و ملاط گچ بوده نماى آن را از سنگهاى لاشهء صاف و تراشيده ساختهاند و مانند آنچه در آتشگدههاى ديگر گذشت چارطاقى اصلى محلّ نيايش عمومى و دو اطاق بناى فرعى يكى جايگاه حفظ آتش مقدّس و ديگرى مسكن موبد يا مخزن اثاثيّهء آتشگده بوده است .
توضيح درباره آتشگدههائى كه مهر نرسى بنياد نهاده است :
در صفحات 113 و 114 متن كتاب اشاره به اين موضوع شد كه طبق نوشتهء طبرى مهر نرسى وزير معروف عهد ساسانى « 1 » در روستاى آبروان كه زادگاه وى بود آتشگدهاى ساخت و نزديك آنجا چهار دهگدهء جديد آباد كرد و براى هركدام آنها نيز آتشگدهأى بنا نمود و در همين مكان سه باغ ترتيب داد كه تمامى آتشگدهها و روستاها و باغها در قرن سوّم هجرى - زمان تأليف تاريخ طبرى - « باحسن حالات هنوز باقى و در دست قومى از پشت او بوده است . »
نظريّات مختلف و بررسيهاى مربوط به اين مطلب ضمن توصيف آتشگدههاى كازرون و جرهوتون سبز و فرّاشبند و ويرانههاى بناى عهد ساسانى در نزديك راه كوهستانى كه از بالا ده به سرمشهد ميرود ( جادّهء چاه انجير ) ذكر گرديد ( صفحات 112 تا 116 و 119 و 120 متن كتاب ) .
آقاى پرفسّور واندنبرگ بر اثر ملاحظهء آتشگدههاى پنجگانه در جلگهء
هامش
( 1 ) به صفحه 87 متن كتاب مراجعه فرمايند .