مردمان دهات اطراف و ئيلات مجالس جشن و سرور و ديگ جوش در اين بقعه برپا ميسازند .
« قسمت جالب توجّه كتيبهاى است بخطّ نستعليق در كنار صفّه كه در سنگ كوه كنده شده در 11 سطر كه چهار سطر اول آن مشتمل بر 18 بيت شعر مدح سلطان اويس ميرزا فرمانفرماى فارس مىباشد كه تاريخ آن 1306 قمرى است نويسنده در بهار سال 1340 توفيق ديدار اين بقعه را در خدمت جناب آقاى على اصغر حكمت استاد محترم دانشگاه تهران و دوست ارجمند آقاى على اكبر بصيرى رئيس كتابخانهء ملّى فارس پيدا نمود - چند سطرى از كتيبه كه بكمك آقاى بصيرى خوانده شد عينا نقل ميگردد :
« بعهد شهنشاه فيروزبخت * كه نازد برو گاه و ديهيم و تخت
« ملك ناصر الدّين با عدل و داد * كه جاويد ازو گيتىآباد باد
« ملكزاده سلطان اويس گزين
( يك مصراع و دو بيت خوانده نشد )
« همانا كه اين بقعهء ارجمند * نهان بد در اين كوهسار بلند
« برآمد بكوه آفتاب شكوه * چو خورشيد آمد بر از تيغ كوه
( سه بيت خوانده نشد )
« هم از هجرت سيّد نامدار * شده سيصد و شش ز بعد هزار
« چو . . . بر اين دخمه آهنگ كرد * بهمراهش اين بنده فرهنگ كرد
( سه بيت خوانده نشد )
« بر اين مختصر چامه بنگاشتم * بفرمان . . . . . . . . . . داشتم
« الا تا بر اين چرخ نيلوفرى * فروزان بود زهره و مشترى
« ملكزاده را باد اختر بلند
( مصراع دوم خوانده نشد )
« بشادى بسى شادكامى كند * در اين مملكت حكمرانى كند
« در تاريخ ربيع الاوّل سيچقان ئيل 1306 حضرت اشرف اسعد و الا معتمد الدّوله سلطان اويس ميرزا . . . . . . . و جمعى شاهزادگان و اميرزادگان . . .