كوهسارهاى نامبرده حفرههائى ديده مىشود كه در ازمنهء پيش از اسلام محلّ افروختن آتش و مربوط بمراسم مذهبى بوده است - براى نمونه اين گونه آثار علاوه بر محلّ موسوم به شاه اسمعيل و استودانهاى واقع در كوهسار شمال گرمآباد كه ذكر آنها گذشت محلّ ديگرى در كوهستان نقشرستم وجود دارد كه حفرههاى آتشدان در آنجا است و بنام پوزهء آببخشان خوانده مىشود و همچنين استودانهاى عهد هخامنشى بنام آخور رستم در كوه رحمت بين تختجمشيد و خيرآباد ( 14 كيلومترى جنوب تختجمشيد ) و استودان نزديك آبادى فلانك را كه بنام كوه ايّوب خوانده مىشود ميتوان نام برد و نظائر آنها در حولوحوش كوه مزبور وجود دارد كه توضيح دربارهء آنها در اين كتاب مختصر مورد پيدا نميكند .
7 - قدمگاه
آخرين اثر تاريخى پيش از اسلام در كوه رحمت موسوم به قدمگاه است كه در منتها اليه قسمت جنوب كوه مزبور در شمال آبادى موسوم به چاشت خوار واقع مىباشد و مشتمل بر صفّهء دو اشكوبه است كه در دل كوه تراشيدهاند ( ش - 94 ) در ازاى هردو صفّه 3 / 20 متر بوده صفّهء پائين در ارتفاع 30 / 3 متر از كف جلگه به پهنا يا عمق 13 متر تراشيده شده است و صفّهء دوّم در ارتفاع 25 / 4 متر نسبت بصفّهء اوّلى و به پهنا يا عمق 20 / 15 متر ايجاد گرديده است . در هريك از دو جانب بالاى صفّهء پائينى پلّكانى به پهناى 20 / 2 متر مشتمل بر 17 پلّه ( بلندى هر پلّه 20 سانتيمتر و پهناى هركدام 42 سانتيمتر است ) تراشيدهاند كه بوسيلهء آنها از صفّهء اوّلى به صفّهء بالائى ميرفتهاند . كليّهء بدنههاى اين صفّهها يعنى ديوار بين كف زمين و صفّهء اوّلى و بدنههاى سه طرف صفّهء اولى و همچنين بدنههاى طرفين صفّهء بالائى كاملا قائم و صاف است و اثرى در آنها احداث ننمودهاند . تنها در بدنهء بزرگ صفّهء بالائى كه درازاى آن همان درازاى هردو صفّه يعنى 30 / 20 متر و بلندى يا پهناى آن 25 / 12 متر مىباشد دو رديف طاقچههاى سنگى هر رديف مشتمل بر پنج طاقچه در سنگ تراشيدهاند كه قسمت اعظم آنها فرو ريخته مختصرى از برخى از آنها نمودار است .