نويسنده منصف و محقّق در هر موضوع بايد استبداد رأى نداشته باشد و هر وقت متوجه اشتباه خود شده با كمال شهامت اقرار به خطاى خود كند . از هيچ چيز نهراسد نسبت به هيچ موضوعى تا تحقيق كامل نكرده و يقين به صحت و يا سقم نظريه خود مطابق ادلّه متقنه پيدا نموده است اظهار نظر نكند و در حالت عقيده خود را ثابت و يقينى و لايتغير نداند و متوجه باشد كه ممكن است روزى به سندى و مأخذى تازه دست يابد و خلاف نظريه قبلى او ثابت گردد .
5 - از روى گمان و بدون تحقيق اظهار نظر نكند در قرآن كريم دربارهء گمان مىفرمايد :
« إِنَّ الظَّنَّ لا يُغْنِي مِنَ الْحَقِّ شَيْئاً » *
و همچنين مىفرمايد :
« إِنَّ بَعْضَ الظَّنِّ إِثْمٌ »
نسبت به بزرگان بخصوص علما و مجتهدين و خدمتگزاران به شرع مطهر به ديده احترام بنگرد و تا آنجا كه ممكن باشد اعمال آنها را اگر برحسب ظاهر نادرست به نظر برسد بر صحت حمل كند زيرا گمان بد درباره بزرگان بردن از گناهان است .
6 - آنچه مهمتر از همه در عين حال مشكلتر از ساير خصوصيات مىباشد آنكه :
دوستى و دشمنى و علايق شخصى و نظريات خصوصى خود را ناديده گرفته و تحت تأثير عواطف شخصى و عقايد دينى يا سياسى و اجتماعى خود قرار نگيرد .
نه آنكه معايب يا محسنات افراد را ديده و از محسنات و يا بديهاى آنها به خاطر اغراض نفسانى خود چشمپوشى كند كه فرمودند : « حب الشىء يعمى و يصمّ » تمام افراد همچنان كه محسناتى دارند ممكن است معايبى نيز داشته باشند : عيب او جمله بگفتى هنرش نيز بگو . متأسفانه بر خلاف مطلب به درازا كشيد سخن را كوتاه كرد و در پايان از خود سخنى مىگوئى : من متجاوز از سى سال در دبيرستانهاى طهران و اصفهان به شغل شريفى دبيرى و معلمى در ادبيات فارسى و عربى و فلسفه و علوم دينى خدمت كردهام و اكنون قريب ده سال است كه بازنشسته شده و