بيائيد ياران به هم دوست باشيم * همه مغز ايمان بىپوست باشيم
فرياد دلخراش دانشمند باايمان و بىريائى است كه از خشونتها ، حقكشىها ، آزارها ، غصب حقوقها ، بىانصافىها ، فقر و تهىدستى همكيشان ، ناله زار يتيمان ، مالاندوزى اغنياء و همه آفات اخلاقى جامعه اسلامى تا كهكشان تظلّم دراز آهنگ بوده و آرزومند جامعهاى با اخلاق اسلامى فرازمند بوده است او در قصيدهاى كه در پاسخ قصائد ياران به عنوان شكرگزارى سروده و به تازى است با اظهار فروتنى بسيار كه لازمه هر مؤمن است گويد :
ظلّ اهل المدح مدّاحا لنا * قل لهم لسنا باهل للثناء
به آنان كه مرا مدح كردهاند بگو ، اين من خود را لايق مدح نمىدانم .
اصدقن يا ربّ ما قالوه فى * كى اكن منهم حريّا بالثناء
خداوندا آنچه ياران درباره من گفتهاند راست پندار و مرا لايق بدار كه درخور مدح و ثنا باشم .
لا تؤاخذني به وصف ليس لى * اعف عنّا كلّنا يا ربّنا
پروردگارا بر من مگير اگر مرا در صفت نيكى كه در من نبوده توصيف كرده و بر ضعف و سنگيندلى ما ببخشاى .
فيض در همان غزل گويد : « نداريم پنهان ز هم عيب هم را » و اين شرط دوستى مؤمن است كه پيامبر فرمود :
المؤمن مرآة المؤمن ، مؤمن آئينه مؤمن است و باز هم گويد :
« قفاهم بهطورىكه در روست باشيم » يعنى منافق نباشيم كه در ظاهر چاپلوسى و در غيبت بدگوئى كنيم
و ديگر گويد :
نداريم كارى به پنهانى هم * همين ناظر آنچه در روست باشيم
و اين بيت هم ملهم از گفتار پيمبر صلّى اللّه عليه و آله است كه گفت : اخوان هذا الزمان جواسيس