از خود فناى بيكران وز تو بقاى جاودان * من فانى پايندهام الملك لك و الحمد لك
از خود نيرزم يك پشيز از تو شد اين ناچيز چيز * آخر مكن شرمندهام الملك لك و الحمد لك
شاهان ز خود بىمايهاند در ملك و بخشش سايهاند * زان اين فغان افگندهام الملك لك و الحمد لك « 1 »
اى فيض حق را بندهام از غير حق دل كندهام * گويم به حق تا زندهام الملك لك و الحمد لك
( 554 ) حق « 2 »
آفرينندهء جهان لبّيك * هر چه گوئى كنم بجان لبّيك
سر فرمان نهادهام پيشت * امر فرما مرا بخوان لبّيك
گر بيا عبديم خطاب كنى * تا ابد گويمت بجان لبّيك
گر ندائى مرا كنى پنهان * من هويدا كنم عيان لبّيك
گر بميرانيم دمى صد بار * گويم ار خوانيم بجان « 3 » لبّيك
چون شود خاك ذره ذره تنم * شنوى از گلم همان لبّيك
در قيامت چو خوانيم گويد * موبهمويم يكانيكان لبّيك
هر كه خواند ز روى صدق ترا * آيدش فاش ز آسمان لبّيك
هر كه ده بار گويدت يا رب * گويى اندر دلش نهان لبّيك
گر بود عارف او برد ذوقى * ورنه گردد ذخيره آن لبّيك
چه « 4 » خوشست اى خداى روزى كن * از تو در سرّ عاشقان لبّيك
عاشقم كن بده خطاب و جواب * تا برد فيض ذوق آن لبّيك
هامش
( 1 ) - چ پ ، چ ش : فاقد بيت .
( 2 ) - عنوان از اصلى .
( 3 ) - چ پ : عيان .
( 4 ) - چ پ ، چ ش : چو .