جهد كن تا اين طلب افزون شود * تا دلت زين حبس تن بيرون شود [ 4 ]
طهارت [ 5 ] : پاكى صفحهء دل را گويند از آلايش اغيار . نظم « 1 » :
طهارت ار نه به خون جگر كند عاشق * به پيش مفتى عشقش درست نيست نماز [ 6 ]
طرب [ 7 ] : وصول را گويند به مقام انس و حالات قدس . بيت :
وقت طرب خوش يافتم آن دلبر طنّاز را * ساقى بيار آن جام مى مطرب بساز آن ساز را
طور [ 8 ] : جمعيّت خاطر و توجّه همت سالك را گويند . بيت :
چو رسى بهطور همّت ارنى مگوى « 2 » و بگذر * كه سؤال تو نيرزد به جواب لنترانى
طينت [ 9 ] : اصل جبلّت سالك را گويند در طريق ترقّيات و طى مدارج احوال و مقامات . بيت « 3 » :
طينت دل به عشق مفطور است * جان بىشوق مرد مخمور است
طلاق [ 10 ] : دورى دل را گويند از محبّت دنيا و بينونت كبرى « 4 » ، با لذّات طبيعت دنيوى « 5 » . بيت « 6 » :
از پيرزن دهر فراقم اولى * وز مهر نكاح او طلاقم اولى
طاق ابرو [ 11 ] : اهمال و امهال كردن سالك بود در دفع « 7 » سقوط او از درجات عالم قدس و مقامات انس به سبب تقصيراتى كه آن ، حجاب او شده باشد . بيت :
طاق ابروى تو را يا رب چه نيكو بستهاند * طاق باشد در جهان طاقى كه از مو بستهاند
طنز [ 12 ] : منع كردن غير است در مقام استحقاق قرب به مطلوب . بيت « 8 » :
بت ترسابچه كرده است غارت دين و ايمانم * به بد كيشى زند طنزم كه پندارد مسلمانم
طيلسان [ 13 ] : طمس صفت فنا و جفا « 9 » را گويند كه از مرتبهء خلق باشد . بيت :
خرقهء كمكاستى در بر فكن * طيلسان لم يكن بر سر فكن
طامات : كلماتى گويند كه صوفيان در وقت دعوى كه بالاى از خلق جويند ، بگويند و به لباس بزرگى خود را مىپوشانند . « 10 »
طامّات : جمع طامه از طم است . به معنى پوشانيدن و بالاى چيزى شدن و چاه
هامش
( 1 ) . ب : بيت
( 2 ) . د : بگوى
( 3 ) . ب : بيت لمؤلفه
( 4 ) . ب : غيوبت كبرى
( 5 ) . ب : طبيعت و هوا
( 6 ) . ب : لمؤلفه
( 7 ) . ب : رفع
( 8 ) . ب : لمؤلفه
( 9 ) . ب : جفا
( 10 ) . د : از " طامات " تا آخر عبارت را ندارد .