من خودم - هرگاه يكى از دوستان موفقيت خود را در اجراى يك طرح نيكوكارانه به من خبر مىدهد - تأكيد مىكنم كه بايد براى پدران ، مادران و كسانى كه انجام كارهاى خير را به شما آموختند ، دعا كنيد ؛ زيرا روحيّه فداكارى ، بخشش و جهاد ، ميراثى بوده كه از آموزگاران به آنها منتقل شده است .
اى مادر ، اى آنكه مرا به اين مقام مقدّس رساندى ، از تو مىخواهم هر آنچه را كه دين از تو مىخواهد ؛ كارى انجام بده كه ذخيرهاى نيكو براى روز رستاخيز تو باشد ، تلاش كن تا حب ديگران را در دل كودكانت بكارى ، تا هر يك از آنان در جامعه نيكو باشند و براى بناى جامعهء باورمند و سالم تلاش كنند . پس به آنان دوست داشتن همشاگردىهاى خود در مدرسه و دوستى خويشاوندان را بياموز .
نهادينه كردن دوستى ديگران و سود رساندن به آنان ، نخستين گام اساسى در يك استراتژى دراز مدّت است ، كه به از بين بردن بحرانهاى انسانى ، اقتصادى و سياسى - كه جامعهء اسلامى به طور عموم از آن رنج مىبرد - منجر مىشود . اگر مهربانى و لطف و دوستى - چنان كه مطلوب است - در ميان مسلمانان بود ، آيا اين بدبختىها ، شكستها و فجايع انسانى در عراق ، افغانستان و . . . به وجود مىآمد ؟ به عنوان مثال آيا گرسنگى ، آوارگى و ويرانى شخصيّتها به وجود مىآمد ؟
در داستانهاى پيامبران آمده است كه خداوند به پيامبرى - شايد يونس عليه السلام باشد - وحى كرد كه قوم او را به سبب كفر ، در فلان وقت عذاب خواهد كرد . اين پيامبر بزرگوار منتظر ماند تا اينكه وقت فرارسيد ، و پيامبر عذاب موعود را نديد ؛ از پروردگار خود علّت عدم عذاب را خواست .
آزادى و مسؤوليت زن (فارسى) — صفحة 85
مساهمون: آژير
ص٨٥