مسافر آن بود كو بگذرد زود . . .
193
مسافر چون بود ، رهرو كدام است . . .
192
مسلمان گر بدانستى كه بت چيست . . .
355
مشارق با مغارب را بينديش . . .
158
مشو محبوس اركان و طبايع . . .
166
مظاهر چون فتد بر وفق ظاهر . . .
292
معدل كرسى ذات البروج است . . .
169
معلق صد هزاران دل ز هر سو . . .
320
مقام عاشقان لاابالى است . . .
343
مقدم چون پدر ، تالى چو مادر . . .
126
مكن بر نعمت حق ناسپاسى . . .
222
مگر دل مركز عرش بسيط است . . .
167
مگر رخسار او سبع المثانى است . . .
327
مگو ممكن ز حدّ خويش بگذشت . . .
244
ملاحت از جهان بىمثالى . . .
274
ملازم هر يكى در منزل خويش . . .
173
من تو برتر از جان و تن آمد . . .
186
من تو چون نباشد در ميانه . . .
190
منزه ذاتش از چند و چه و چون . . .
137
من و تو عارض ذات وجوديم . . .
184
مواليد سهگانه گشته ز ايشان . . .
174
موانع چون در اين عالم چهار است . . .
221
مؤثر حقشناس اندر همه جاى . . .
276
موحد را كه از وحدت شهودست . . .
127
ميان جسم و جان بنگر چه فرق است . . .
264
ن
نباشد اهل دانش را معوّل . . .
357
نباشد بىپدر انسان شكى نيست . . .
358
نبرده هيچ يك ره سوى اين كار . . .
180
نبوت در كمال خويش صافى است . . .
200
نبوت را ظهور از آدم آمد . . .
210
نبوده هيچ چيزش هرگز از خود . . .
260
نبى چون آفتاب آمد ولى ماه . . .
200
نبى چون در نبوّت هست اكمل . . .
217
نترسد زو كسى كو را شناسد . . .
249
نخست از فكر خويشم در تحير . . .
124
نخستين آيتش عقل كل آمد . . .
165
ندارد باورت اكمه ز الوان . . .
225
ندارد عالم معنى نهايت . . .
306
ندارد كل وجودى در حقيقت . . .
279
ندارد هيچ جوهر بىعرض عين . . .
237
ندانم خال او عكس دل ماست . . .
331
ندانى كاين ره آتشپرستى است . . .
252
نسب چه بود مناسب را طلب كن . . .
365
نشان ناشناسى ناسپاسى است . . .
377
نشانى دادهاندت از خرابات . . .
343
نظر چون در جهان عقل كردند . . .
307
نظر كردم بديدم اصل هر كار . . .
357
نظر كردن به رويم نيم ساعت . . .
374
نظر كن در حقيقت سوى امكان . . .
239
نظر كن در معانى سوى غايت . . .
310
نكاح معنوى افتاد در دين . . .
272
نگر تا قطرهى باران ز دريا . . .
242
نگر كز چشم شاهد چيست پيدا . . .
311
نگنجد نور ذات اندر مظاهر . . .
138
نماند اندر ميانه رفق و آزرم . . .
362
نماند خوف اگر گردى روانه . . .
250
نماند در جهان يك نفس كافر . . .
217
نماند در ميانه رهرو و راه . . .
188
نماند در ميانه هيچ تمييز . . .
222
نماند قدرت جزويش در كل . . .
198
نمود وهم از هستى جدا كن . . .
235
نمونه بازبين اى مرد حساس . . .
361
نمىبيند مگر كاين چرخ اخضر . . .
172
نه آخر علت غايى در آخر . . .
177
نه آخر واجب آمد جزو هستى . . .
278
نه آن اين گردد و نه اين شود آن . . .
301
نهادى ناقصى را نام خواهر . . .
366
نه پيوندى كه از تركيب اجزاست . . .
270
نه علم است آنكه دارد ميل دنيا . . .
264
نه فخر است اين سخن كز باب شكر است . . .
122
نه مخلوق است آن كو گشت و اصل . . .
236
نيابد زلف او يك لحظه آرام . . .
322
نيابد در دو چشمش جمله هستى . . .
317
و
وجود آن جزو دان كز كلّ فزون است . . .
277
وجود اندر كمال خويش سارى است . . .
239
وجود پشه دارد حكمت اى خام . . .
171
وجود علم از آن درياى ژرف است . . .
262
وجود كل ز كثرت گشته ظاهر . . .
278