اهل تفسير گفتهاند كه بعضى افاعى را ( ت ) هزار سال عمر باشد و بعد از هزار سال كور گردد ( ل ) « 1 » و از باديه به عمران آيد و سه روز در زير درخت باديان باشد « 2 » و چشم خود را مىمالد در باديان « 3 » و بعد از سه روز ، به قدرت خداى تعالى قدير « 4 » چشم او روشن گردد و باز « 5 » در باديه رود . « 6 » .
نظم « 7 »
هر ذره از ذراير « 8 » اجزاى كائنات * در آشكار آدم و در پرده احمدى است
جناب سيادت فرمود كه :
وقتى ضرورتى بود در سفر « 9 » بيست و چهار فرسنگ راه رفتم در يك روز بلا طعام و بلا « 10 » شراب .
جناب « 11 » سيادت فرمود كه :
چون « 12 » خدمت شيخ مرا به سفر اشارت فرمود « 13 » وصيّت نمود « 14 » كه يا سيّد آن مردود « 15 » را از سعادت استمساك به فتراك خود محروم نگردانى ، لاجرم مصاحبت او در اسفار واجب گشت ( گ ) « 16 » و ليكن از دست او در اكثر اوقات در رنج مىبودم بهواسطهء
هامش
( 1 ) ل : برگ 62 ب ، ت : برگ 70 ب .
( 2 ) گ ، آ : بايستد .
( 3 ) گ : در بادليان مىمالد .
( 4 ) ب : خداى قدير ، گ ، ل : خداى تعالى ، ت : ندارد .
( 5 ) گ : بعد از آن .
( 6 ) قدّر فهدى : قدر لكل حيوان ما يصلحه فهداه اليه و عرّفه وجه الانتفاع به يحكى ان الافعى اذا أتت عليها الف سنة عميت و قد ألهمها اللّه أن مسح العين به ورق الرازيانج الفض يرد إليها بصرها فربما كانت فى برية بينهما و بين الريف مسيرة أيام فتطوى تلك المسافة على طولها و على عماها حتى تهجم فى بعض البساتين شجره الرازيانج لا تخطئها فتحك لها عينيها و ترجع باصرة باذن اللّه ( تفسير كشاف ، چاپ مصر ، 1339 ه ، ج 3 ، 4 ، ص 265 به بعد ) .
( 7 ) ت ، گ ، ل : بيت .
( 8 ) ل : ذرايت . گ : ذراير ذرات .
( 9 ) ل : در سفرى وقتى ضرورتى بود . گ : سفرى .
( 10 ) آ ، ن : لا ، ل : ندارد ، گ : بىطعام و شراب .
( 11 ) ب : حضرت .
( 12 ) آ ، ب : ندارد .
( 13 ) گ : كرد .
( 14 ) ن : كرد .
( 15 ) آ : ندارد ، ل : آن در مرد ، گ : آن دو مردود را .
( 16 ) گ : ص 472 .