لاجرم از صحبت اهل بدعت احتراز واجب باشد قال صلّى اللّه عليه و سلّم :
« من أهان صاحب بدعة آمنه اللّه يوم الفزع الاكبر و من لان له بكلمة أو لقيه ببشر فقد استحنا « 1 » ما « 2 » أنزل اللّه بكلمة « 3 » على محمّد « 4 » » .
و اگر كسى مبتلا شود به صحبت اقوام مختلفه بايد كه مستعمل رفق باشد به جميع خلايق زيرا كه حضرت مصطفى صلّى اللّه عليه و سلّم رداى مبارك خود را براى « 5 » اهل دنيا بسط كرده است ( ن ) « 6 » و به يقين بداند كه رعايت لين « 7 » و سهولت موجب نجات است ، قال النّبىّ « 8 » صلّى اللّه عليه و سلّم :
« أ تدرون على من حرّمت « 9 » النّار ؟ قالوا : اللّه و رسوله أعلم فقال على الهيّن « 10 » الليّن « 11 » السّهل قريب « 12 » . ( الاعتدال ) .
و قال النّبىّ « 13 » صلّى اللّه عليه و سلّم :
« إنّ اللّه يحبّ « 14 » السّهل الطّلق »
و قال صلّى اللّه عليه و سلّم :
خالف الفاجر مخالفة خالص المؤمن مخالصة و دينك لا تسلمه ( ب ) « 15 » لاحد ( گ ) « 16 » .
و هركه با وى بدى كند به آن كس در مكافات « 17 » به نيكى پيش آيد . قال صلّى اللّه عليه و سلّم :
« المؤمن لا يحقد و لا يحسد و يكافى السّيّئة بالحسنة « 18 » »
هامش
( 1 ) آ ، ن ، گ : استخف .
( 2 ) گ : بما .
( 3 ) آ ، ن : ندارد .
( 4 ) از ب : حاشيه برگ 59 الف .
يعنى هركه اهانت كند صاحب بدعتى را ايمن گرداند ورا حق تعالى در روز قيامت از هول و سخن نرم كرد به او يا ملاقى او شد به چرده شيرينگوى كه خم داد آنكه فرد آمد حضرت حق بر محمّد ( ص ) رك به :
سيوطى ، اللئالى المصنوعة ، ج 1 ، ص 135 اين حديث را موضوع گفته .
( 5 ) ن : بعضى . گ : از براى .
( 6 ) برگ 117 الف .
( 7 ) ل : ندارد .
( 8 ) در ب ، ن ، ل ، گ : ندارد .
( 9 ) ل : جهت . ن : حرمت .
( 10 ) آ : ندارد .
( 11 ) ل : الين .
( 12 ) ب : از حاشيه برگ 59 الف يعنى درمىيابيد شما كه بر كيست كه حرام گردانيده است آتش دوزخ ؟ صحابه گفتند : خدا و رسول داناترند ، بعده رسول فرمودند كه حرام است بر مردان كه سهولت ورزيد قريب به اعتدال . گ : اتقرب .
( 13 ) گ ، ن : و قال ( بجاى قال النبى ) .
( 14 ) آ ، ل : يحب ، ن : محب .
( 15 ) ب : برگ 59 الف .
( 16 ) گ : ص 434 .
( 17 ) گ : « در مكافات » ندارد .
( 18 ) ب : حاشيه برگ 59 ب . يعنى مؤمن آن است كه حقد و حسد نورزد و مكافات بدى از نيكويى كند فرد :هرگز حسد نبردم بر منصبى و مالى * زيرا بدانكه باشد با دلبرى وصالىقب : حكم الجعفرية ، ص 36 .