( فص دوم ) « 1 » فصّ حكمة نفثية فى كلمة شيثية
بدان : أيّدك اللّه و وفّقك على المدركين [ و ] فوقك « 2 » كه : شيخ - قدّس سرّه و والى برّة - در اين كتاب شريف و خطاب منيف نزد ذكر حكمتى مخصوصه به كلمتى مراعات دو امر كرده است :
يكى تقدّم و تأخّر « وجود عينى خارجى » آن نبىّ به نسبت با نبىّ بعد از وى .
و يكى ديگر مناسبت « رتبت عينيّهء » مقدّم با تالى . و ما در اين [ يك ] فصّ هر دو را به شما واضح بنماييم . و باقى بر اين قياس مىكن .
امّا تقدّم و تأخر ، آنكه : شيث را پيش از آدم ذكر نكرد ؛ چنان كه ادريس را پيش از نوح ياد نكند ؛ كه هر يكى از مقدّم بالذكر به وجود خارجى ، مقدّم بودند بر مؤخّر بالذكر .
امّا تناسب در تركيب رتبت عينيه : چنان كه ديدى ، و دانستى كه : فصّ آدمى مشتمل بود بر ذكر حكمتهاى جامعهى احديّهء مبدئيّهء مخصوصه به حضرت الهيّه كه آن رتبهء « جمع الجمع » است ؛ و آن را مقام « جمعيّت الهيّه » مىخوانند .
چنان كه اگر از مقدّمات اين كتاب ضبط كرده « 3 » باشى كه : هرگاه كه ما « حضرت »
هامش
( 1 ) - نسخه دكتر عفيفى در اينجا « و من ذلك » اضافه دارد .
( 2 ) - ن : وفقك اللّه على . . ( ت ) / و على المدركين مرقك كه ( ش ) و على المدركين فوقك ( شىء ) - تصحيح صورتى كه در متن است بنا به نظر استاد منوچهر - به تعليقات رجوع شود .
( 3 ) - ن : ضبط كردى ( ت ) .