زشت بايد ديد و انگاريد خوب . . .
26
تدبير دل خستهء زارم كه كند
120 - 119
منكر بودم عشق بتان را يكچند
26
اوّل دل را راه غمت سهل نمود
47
عشق بىدرد ناتمام بود
39
در ره عاشقى دلى بايد . . .
41
دنيا چه بود نثار دنيا چه بود
143
بچّهء بط اگرچه دينه بود
147
از شه چو صفير ارجعى روح شنيد . . .
52
زحمت غوغا به شهر بيش نبينى . . .
51 ، 126
در عشق توام چو پاى در سنگ آيد
14 ، 152
كه بر گذشت كه بوى عبير مىآيد
15
سيرآمدهء ز خويشتن مىبايد
64
خلقان جهان به جملگى بشتابيد
135
روز فروشد به كوه شمع و شراب آوريد
21
دى ما و مى و عيش خوش و روى نگار
119
بيداد روزگار جدا كردمان ز دوست . . .
59
خوشتر از اين در جهان دگر چه بود كار
67
إذا كان شكرى نعمة اللّه نعمة . . .
115
هيچ طاعت نايد از ما همچنان بىعلّتى . . .
115
فراز كنگرهء كبرياش مرغانند . . .
53
دانى كه مرا يار چه گفتست امروز
118
سعادت در جهان پيداست امروز
19
اگر افتد حجابى اندرين راه . . .
3
تا خود به كجا رسد سرانجام هنوز ؟
25
دل يكى دارى دوستت يكى بس
43
افسوس و هزار بار افسوس
58
مردمان منكرند علمى را . . .
139
سوداى توام در جنون مىزد دوش
17
يك ذرّه ز كيماى اخلاص
4
بوالعجب كارى بود اين كار عشق
87
جهدم كه بود كه گر نباشد توفيق
67
هش دار چگونه مىرود ره . . .
43
بل تا بدرند پوستينم همه پاك
60
از كمال حال ايشان بىخبر باشد فلك
135
اشكال طريقت نشود حلّ بسؤال
52
عشقست مرا پاكتر ار آب زلال
121
و فسّر الاشجار بالرجال
89