( 1310 ) « وهم » حارس فهم است .
( 1311 ) « فهم » صدف الهام است .
( 1312 ) « استنباط » تحصيل حقيقت حكمت است از كتاب و سنّت .
( 1313 ) « غربت » « 5 » غيبت روح است در ازل .
( 1314 ) « ربوبيّت » لباس صفت است .
( 1315 ) « عبوديّت » حقّ ربوبيّت است .
( 1316 ) « همّ » ضيق صدر است .
( 1317 ) « حزن » ضيق قلب است .
( 1318 ) « الهام » خطابست .
( 1319 ) « خاطر » بريد الهام است .
( 1320 ) « هاتف » قمرى ( از ) باغ حكمت قدم است كه جرس ازل ( او ) مىجنباند مخاطبان « ألست » را .
( 1321 ) « وحدت » خروج است از قلّت و كثرت .
( 1322 ) « انفراد » تجريد توحيدست .
( 1323 ) « فراست » اصابت بصر روح بعلم غيب .
( 1324 ) « سماع » سفير حقّ است ، سامع را بشارت دهد بوجدان مأمول .
( 1325 ) « يقين » سطوع نور ازل « 19 » است در دل .
( 1326 ) « كرامات » اتّصاف است بقدرت .
هامش
( 5 ) غربت : غريبSMو الغربةA( 19 ) نور ازلSM: نور صبح الازلA