258 فصل ( فى الشطحيّة 31 للحلّاج )
( 758 ) اشارت كند در بيتى كه چون حال وسوسه كند از مأتم و عرس « 5 » : « من بينم بهشت و دوزخ با املاك عرش و كرسى . » « 6 »
( 759 ) قال : يعنى در صحو و سكر عالم ملكوت بر من كشف شد . در حقّ او بسى عجب نيست . دل مؤمن ملكوت ببيند . نه حارثة در حضرت صاحب نظر ملكوت و زائر عالم جبروت - عليه السلام - مىگفت « كأنّى انظر الى عرش ربّى بارزا » ؟ « 9 »
259 فصل ( فى الشطحيّة 32 للحلّاج )
( 760 ) در بيتى اشارت كند باتّحاد كه « منم يا توئى ؟ « 13 » حاشا از اثبات دوئى ! هويّت تو در لائيّت ماست . كلّى بكلّى ملتبس است از وجهين . ذات تو از ذات ما كجاست چون ترا بينم ؟ ذات من منفرد شد جايى كه من نيستم . كجا طلب كنم آنچ پنهان كردم ؟
در ناظر قلب يا در ناظر عين ؟ ميان ما أنّيّت منازعت مىكند ، به انّيّت خويش كه أنّيّت ما بردار ! » « 18 »
هامش
( 5 ) و عرس : و عرشSMو العرسA( 6 ) من بينم . . . و كرسىSM: شهدت النار و الجنة و الاملاك و الكرسىA( 9 ) بارزا : + و كأنى انظر الى أهل الجنة فى الجنة و الى أهل النار فى النارA( 13 ) منم يا توئى . . : ها أنت أم أنا . . .A، ديوان الحلاج ، ص 90
( 18 ) كه انيت ما بردارSM: فارفع بأنك أنى من البينD