ص 952
س 1 : موزه : « آلوده باشند يا » ندارد س 8 : مل : « چشم » ندارد س 15 : مل :
« خداوند را عز و جلّ » ندارد س 22 - 21 : مل : « و زن وى ترا گردد » ندارد س 22 : مل : بدين تأويل مرورا به
ص 953
س 2 : مل : خشنود كن س 3 : مل : وى ندانم س 4 : مل : بيستاد س 5 :
مل : پديد كن گناه خويش اوريا را بگفت س 6 : مل : « گناه خويش » ندارد س 9 : مل : جبريل بيامد و گفت كه حضرت مىفرمايد كه يا داود س 11 : مل : خشنود كنم س 14 : مل : ورا خشنود كند از من رسوايى خصم وى اندر دشت س 17 :
مل : « سيسد سال » ندارد س 21 : مل : گريندگان عالم همه بگريستند س 27 :
مل : برادر بگريست
ص 954
س 5 : مل : بناليد چنان كه گاوى س 8 : مل : بسيار امن چنين س 10 - 9 : مل :
« بعضى از ياران و عمر خطاب رض » ندارد س 12 : مل : « و الله يريد . . . عزيز حكيم » ندارد س 13 : مل ، خ : جوييد س 14 : مل : دنيا جوى نبود
ص 955
س 19 : مل : شريعت وى كار كرد س 29 : چاپى : در متن چاپ لكنهو ، در اينجا آمده است : تم المجلد الثانى من كتاب شرح التعرف
ص 956
عنوان : مل : الباب الرابع و العشرون ؛ گنج : الباب السادس و العشرون ؛ كتاب التعرف هم اين فصل را باب تلقى كرده و بدان شماره داده : الباب السادس و العشرون . نسخهء استوار موزه ، باب شمار ندارد س 3 : مل : كرامات اوليا هرچند داخل بود اندر باب معجزات ، و ان كانت س 4 - 3 : مل : « هرچند داخل . . . باب معجزات » ندارد س 6 : مل : چنان كه دعايى را اجابت س 8 : مل : گرسنه شود
ص 957
س 4 : مل : ايمان آوردن ، از بهر آنكه خلق ظاهر دانند چه دانند كه او پيغامبر است تا از وى به بيان معجزه نبينند بر ايشان واجب نگردد به وى ايمان آوردن . و اگر از وى معجزه بينند بر ايشان واجب گردد به وى ايمان آوردن . س 6 : مل : چه فايده باشد س 7 : مل : نه آن است كه بايد كه بر دست پيغامبر گردد س 12 :
مل : به رفتن اين معجزه س 14 : مل : كرامت پديد آورد س 18 : مل : و نيز گفتهاند كه خداى عز و جلّ پيغامبر را گفت س 20 : گنج : از مدينه به مكه س 24 : مل : « من المسجد . . . الاقصى » ندارد