در اين جا مصيبت وارده را بايد تقسيم كرد :
وقتى كه وجود امامان معصوم ( صلوات الله عليهم ) نور و رحمت خدايند و جامعه بشرى را از راه روشن بسوى مقصد رهبرى مىكند و هر كس به مقدار نورانيتش فضاى خالى آنها را احساس كرده و در فقدانش احساس مصيبت و غم و اندوه مىكند .
1 - دين اسلام كه خود را بدون رهبر و پيشوا مىبيند لباس عزا بر تن مىكند چون يگانه پاسدار و محافظ و نگهدارنده خود را از دست داده است زيرا با وجود امام معصوم ( ع ) هيچكس نمى تواند دين الهى را بازيچه خود سازد حالا كه پيشواى دين شهيد شده مصائب بزرگى دين را در برگرفت و آنچه در زيارت آمده همين معنا را شامل مىشود [ . . . مُصِيبَةً مَا أَعْظَمَهَا وَ أَعْظَمَ رَزِيَّتَهَا فِي الْإِسْلَامِ . . . ] مصيبت چقدر بزرگتر است و اندوه و غم آن به اسلام چقدر سنگينتر است ؟ در اين فراز خود دين اسلام را مطرح مىكند و با اهلش كارى ندارد بخاطر اينكه اساس دين امام است وقتى كه ريشه درختى قطع شود پژمردگى و افسردگى بزرگى تمام شاخ و برگهايش را فرا مىگيرد .
2 - ارواح پاك پيامبران بويژه پيامبر اسلام و اميرالمومنين و حضرت فاطمه و امام حسين صلوات الله عليهم در سطح بسيارى وسيعى از اين مصيبت ، احساس در د و رنج مىكنند چون كسى را از دست دادهاند كه هدف آنها را رهبرى ميكرد پس در اين مصيبت همه اوليا و انبيا غمگين هستند .
3 - فرشتگان مقرب و فرشتگان آسمانها و زمين و بلكه خود آسمانها و زمين و مهم تر از همه عرش الهى از اين مصيبت متاثر و اندوهگين هستند . . . واقْشَعَرَّتْ لَهُ اظِلَّهُ الْعَرشِ و بكي لهُ جَميعُ الخَلائِقِ و