در قرآن كريم آمده :
« فَإِذا قَرَأْتَ الْقُرْآنَ فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ مِنَ الشَّيْطانِ الرَّجِيمِ »
« 1 » .
« وَإِذا قَرَأْتَ الْقُرْآنَ جَعَلْنا بَيْنَكَ وَبَيْنَ الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ حِجاباً مَسْتُوراً »
« 2 » .
« وَقُرْآناً فَرَقْناهُ لِتَقْرَأَهُ عَلَى النَّاسِ عَلى مُكْثٍ وَنَزَّلْناهُ تَنْزِيلًا »
« 3 » .
« سَنُقْرِئُكَ فَلا تَنْسى »
« 4 » .
« هُوَ الَّذِي بَعَثَ فِي الْأُمِّيِّينَ رَسُولًا مِنْهُمْ يَتْلُوا عَلَيْهِمْ آياتِهِ »
« 5 » .
« وَأَنْ أَتْلُوَا الْقُرْآنَ . . . »
« 6 » .
« وَاتْلُ ما أُوحِيَ إِلَيْكَ مِنْ كِتابِ رَبِّكَ »
« 7 » . آياتي كه تلاوت قرآن را به پيامبر نسبت مىدهند فراوان است .
علاوة ، قرآن صريحا با عنوان « كلام اللّه » ياد شده :
« وَإِنْ أَحَدٌ مِنَ الْمُشْرِكِينَ اسْتَجارَكَ فَأَجِرْهُ حَتَّى يَسْمَعَ كَلامَ اللَّهِ »
« 8 » .
« يُرِيدُونَ أَنْ يُبَدِّلُوا كَلامَ اللَّهِ »
« 9 » . ودر أحاديث تفسير به رأى آمده : « ما آمن بي من فسّر برأيه كلامي » « 10 » ودر حديث ديگر آمده : « وهو كلام اللّه ، وتأويله لا يشبه كلام البشر » « 11 » .
اضافه بر آن اين كه خداوند مىفرمايد : قرآن را به زبان عربى فروفرستاديم ، كاملا صراحت دارد كه ساختار لفظي آن نيز با دست وحى انجام گرفته است . در آيهء سورهء شعراء كه مستشكل به آن تمسّك جسته ، صريحا به اين جهت عنايت دارد :
« وَإِنَّهُ لَتَنْزِيلُ رَبِّ الْعالَمِينَ . نَزَلَ بِهِ الرُّوحُ الْأَمِينُ . عَلى قَلْبِكَ لِتَكُونَ مِنَ الْمُنْذِرِينَ . بِلِسانٍ عَرَبِيٍّ مُبِينٍ »
« 12 » .
لذا جاى ترديد نيست كه قرآن در دو جهت لفظ ومعنا ساختار وحيانى دارد ، وصرفا كلام خدا است . هرگز در توان پيامبر نيست كه چنين سخن معجزهآسايى - كه بيشتر در جهت لفظ ونظم عبارت متمركز است - از خود بسازد . گسترهء آيات تحدّى وتعجيز ، شامل پيامبر نيز مىشود ، چنان چه أشارت رفت .
هامش
( 1 ) نحل 16 : 98 .
( 2 ) اسراء 17 : 45 .
( 3 ) اسراء 17 : 106 .
( 4 ) أعلى 87 : 6 .
( 5 ) جمعه 62 : 2 .
( 6 ) نمل 27 : 92 .
( 7 ) كهف 18 : 27 .
( 8 ) توبه 9 : 6 .
( 9 ) فتح 48 : 15 .
( 10 ) امالى صدوق ، ط نجف ، ص 6 ، مجلس 2 .
( 11 ) توحيد صدوق ، ط بيروت ، ص 264 ، باب 36 .
( 12 ) شعراء 26 : 195 - 192 .